و گهگاهي دو خط شعري كه گوياي همه چيز است و خود ناچيز

روزگار غریبی ست

2009-08-12T21:55:00.003+04:30

Photo:Biswajit Panday

دهانت را ميبويند

مبادا گفته باشي دوستت دارم

دلت را مي پويند

مبادا شعله اي درآن نهان باشد

روزگار غريبي است نازنين

و عشق را كنار تيرك راه بند تازيانه مي زنند

عشق را در پستوي خانه نهان بايد كرد

روزگار غريبي است نازنين

و در اين بن بست كج و پج

سرما آتش را به سوگوار سرود و شعر
.فروزان مي دارند

احمد شاملو

در گلستانه

2009-07-08T21:41:00.003+04:30

دشت‌هايي چه فراخ

!كوه‌هايي چه بلند

در گلستانه چه بوي علفي مي‌آمد

!من در اين آبادي، پي چيزي مي‌گشتم

:پي خوابي شايد

،پي نوري، ريگي، لبخندي

.پشت تبريزي‌هاغفلت پاكي بود

، كه صدايم مي‌زد

.پاي ني‌زاري ماندم،

باد مي‌آمد

، گوش دادم:چه كسي با من، حرف مي‌زند؟

سوسماري لغزيد

.راه افتادم

.يونجه‌زاري سر راه

.بعد جاليز خيار، بوته‌هاي گل رنگ

و فراموشي خاك

.لب آبي گيوه‌ها را كندم،

و نشستم، پاها در آب

"من چه سبزم امروزو چه اندازه تنم هوشيار است

!نكند اندوهي، سر رسد از پس كوه

.چه كسي پشت درختان است؟هيچ

، مي‌چرخد گاوي در كرت

ظهر تابستان است

.سايه‌ها مي‌دانند، كه چه تابستاني است

.سايه‌هايي بي‌لك

،گوشه‌يي روشن و پاك،

كودكان احساس! جاي بازي اين‌جاست

.زندگي خالي نيست

مهرباني هست، سيب هست، ايمان هست

.آري تا شقايق هست، زندگي بايد كرد

.در دل من چيزي است،

مثل يك بيشه نور

، مثل خواب دم صبح

و چنان بي‌تابم،

كه دلم مي‌خواهد

بدوم تا ته دشت،

بروم تا سر كوه

.دورها آوايي است، كه مرا مي‌خواند

سهراب سپهری

بخواه

2009-06-26T13:10:00.003+04:30

! نرسيده به را اولِ سايه‌سارِ پُل

گَشتی‌های خسته، کنار هم

نگرانِ روسری‌ها، باد، خنده، دخترانِ دريا

وُ سحرگاهِ جمعه‌ی خردادند

خودشان گاه شايد اگر شب نبود

دلشان می‌خواست

عيشِ اشاره‌ای چشمکِ نازکی از علامت به ها ...! يا

شوخیِ باد و صنوبر و بوسه که بسيار است.

يعنی می‌شود يک شب خوابيد

و صبح از راديو شنيد

باد آزاد است از هر کجا که دلش خواست

اگر خواست از جامهْ‌خوابِ زن و عطر آينه بگذرد

چکارمان دارند نمی‌گذارند با بوسه گفت‌وگو کنيم

چکارمان دارند نمی‌گذارند بپرسيم چکارمان دارند

راديو دارد دروغ می‌گويد

من برمی‌گردم ابتدایِ راه اولِ سايه‌سارِ کوه پايين‌تر از خاطره‌ی دو پاييزِ پيش

: سايه‌روشنِ آرامِ آب دارد دست و رويش را در آخرين چشمه‌ی شب می‌شويد

اندامِ ليزِ نور هم پيداست واژه‌ها وزيدن گرفته‌اند

چه شعر خوشی چه فرصتِ بی‌خوابِ روشنی

دفتر و مدادِ هميشه‌ام با من نيست

اما پسينِ دره‌ی انار پُر از عطرِ دختر و عروسِ نسيم و نیْ‌خوانی باد است

گَشتی‌های خسته می‌خندند

دارم دور می‌شوم آن جا، پايين‌تر از خاطره‌ی دو پاييز پيش

من کلماتِ مخفیِ بسياری لابه‌لایِ سکوت و دلهره جا نهاده‌ام.

مجبورم دوباره برگردم

تمام تعجبم اين است: اين پرنده‌ی تنها چطور به اين دامنه‌ی بی‌دانه عادت کرده است

کوه، راهباريکه‌ی دورِ

"دارآباد" قهوه‌خانه‌ی "غَلاک" استکانی چای

حَبه‌های بلور و کلماتی از خوابِ خرداد و بوسه‌های بی‌جمعه

هی از پهنه‌های نور و ستاره می‌بارند

اما سکوت، صبوری، مُدارا ...! مُدارا کن ترانه‌ی نانوشته

کلماتِ کاملِ من

دخترِ پرده‌نشينِ بی‌خاطره

اين‌جا هرچه غزل هست

از غفلتِ قشنگِ حضرت حافظ به خواب شبنم و ستاره می‌آيد

خاطره‌ی آن همه پاييز گردوها را چيده‌اند

فقط انار هست

ديوارها بلندند

باغ مالِ مردم است

گشتی‌ها خسته‌اند

پس کمی ديگر از پی همين گريه‌ها مُدارا کن

من خوابم را هنوز به تمامی تعريف نکرده‌ام

رگبارها، ترانه‌ها، خاطره‌ها آدمی،

باد، سفر و صبحِ روزی دور، دور، دور که بسياری از دريا گذشته بودند

و ما نمی‌دانستيم. راستی اسامیِ دوستانِ رفته از اين‌جا چه بود؟

چند هزاره از گُم شدنِ کليد و سوختنِ کبوتر و کلماتِ کُشته می‌گذرد؟

هنوز هم کاش می‌شد رفت يک طرفی ترانه‌ای محرمانه خواند

خوابی خوش ديد

شعری تازه سرود

لزومی ندارد باد بفهمد لزومی ندارد آدمی بفهمد

سید علی صالحی

عشق و دیوانگی

2009-05-15T10:22:00.003+04:30

زمانهای بسیار قدیم وقتی هنوز پای بشر به زمین نرسیده بود؛

فضیلت ها و تباهی ها در همه جا شناور بودند

آنها از بیکاری خسته و کسل شده بودند

روزی همه فضابل و تباهی ها دور هم جمع شدند

خسته تر و کسل تر از همیشه

ناگهان ذکاوت ایستاد و گفت: بیایید یک بازی بکنیم؛

مثلا" قایم باشک؛

همه از این پیشنهاد شاد شدند

و دیوانگی فورا" فریاد زد

من چشم می گذارم من چشم می گذارم

و از آنجایی که هیچ کس نمی خواست به دنبال دیوانگی برود همه قبول کردند او چشم بگذارد

و به دنبال آنها بگردد

دیوانگی جلوی درختی رفت و چشمهایش را بست و شروع کرد به شمردن

...یک...دو...سه...چهار...

.همه رفتند تا جایی پنهان شوند؛

لطافت خود را به شاخ ماه آویزان کرد؛

خیانت داخل انبوهی از زباله پنهان شد؛

اصالت در میان ابرها مخفی گشت؛

هوس به مرکز زمین رفت؛

دروغ گفت زیر سنگی می روم اما به ته دریا رفت؛

طمع داخل کیسه ای که دوخته بود مخفی شد

و دیوانگی مشغول شمردن بود

هفتاد و نه...هشتاد...هشتاد و یک...

همه پنهان شده بودند به جز عشق که همواره مردد بود و نمیتوانست تصمیم بگیرد

و جای تعجب هم نیست چون همه می دانیم پنهان کردن عشق مشکل است. در همین حال دیوانگی به پایان شمارش می رسید

نود و ینج ...نود و شش...نود و هفت...

هنگامیکه دیوانگی به صد رسید,

عشق پرید و در بوته گل رز پنهان شد

دیوانگی فریاد زد دارم میام دارم میام

اولین کسی را که پیدا کرد تنبلی بود؛

زیرا تنبلی، تنبلی اش آمده بود جایی پنهان شود

و لطافت را یافت که به شاخ ماه آویزان بود

دروغ ته چاه؛ هوس در مرکز زمین؛ یکی یکی همه را پیدا کرد جز عشق

او از یافتن عشق ناامید شده بود

حسادت در گوشهایش زمزمه کرد؛ تو فقط باید عشق را پیدا کنی و او پشت بوته گل رز است. دیوانگی شاخه چنگک مانندی را از درخت کند و با شدت و هیجان زیاد ان را در بوته گل رز فرو کرد

و دوباره،

تا با صدای ناله ای متوقف شد

عشق از پشت بوته بیرون آمد با دستهایش صورت خود را پوشانده بود و از میان انگشتانش قطران خون بیرون می زد

شاخه ها به چشمان عشق فرو رفته بودند و او نمی توانست جایی را ببیند. او کور شده بود

دیوانگی گفت « من چه کردم؛ من چه کردم؛ چگونه می تواتم تو را درمان کنم..»

عشق یاسخ داد: تو نمی توانی مرا درمان کنی،

اما اگر می خواهی کاری بکنی؛ راهنمای من شو.»

و اینگونه شد که از آن روز به بعد عشق کور است و دیوانگی همواره در کنار اوست

هنوز عده‌ای آنجا کنارِ چاله‌ی آتش نشسته‌اند

2009-04-28T21:27:00.003+04:30

بايد به اميدِ آينه‌ای، علاقه‌ی اتفاقی، چيزی خيالِ آرامشی ... آمده باشند

آمده‌اند از پای اضطراب و تنفسِ آسمان افتاده‌اند

ما نگاهشان می‌کنيم

خودِ ما هستند، همان عده که آنجا کنارِ چاله‌ی آتش نشسته‌اند

جلوتر می‌رويم يواش‌يواش می‌فهميم ما بی‌هوده اين‌همه راهِ خسته را آمده‌ايم،

اين آنانِ دورِ نزديک به آسمان هيچ سهمی از تنفس دريا و اضطرابِ ستاره نبرده‌اند،

ما تشنه به خانه برمی‌گرديم.

پشيمانیِ بازگشتمان شايد ... زبان به دهان بگير

پس می‌گويی دست روی دستِ ستاره بگذاريم

گريه کنيم و شب هم هی همين شبِ بلند؟

نه عزيزم می‌رويم از رويانويسِ نخستِ ستاره می‌پرسيم

آيا از اين همه روشنايیِ رازآلود

حتی چراغِ شکسته‌ای نصيبِ سادگانِ اين باديه نخواهد شد؟

می‌گوييم ما مسافريم ممکن است شبی ... کوره‌راهی سرمان به سنگ بخورد،

يا يک وقتی بارانِ بی‌هنگامی بگيرد

وُ ما نتوانيم از نيمه‌راهِ گريه به خوابِ آسمان برگرديم

سقفِ خانه‌هامان شکسته است

اولاد و آينه‌هامان بسيار

بادِ بی‌خدا هم که پابه‌راه‌ست! و

چيزهای ديگری و هزار باديه‌ی بی‌چراغ که چشمْ‌راهِ ماست

ما سکوتِ سختِ‌ اين هه راه را به دندان شکسته‌ايم

باور کنيد جز حرفِ گريه در مسيرِ ما هيچ رَدی از جای پای تبسم باقی نمانده است

. پشتِ سر کسی از غيبتِ پنهانِ ستاره به دريا نمی‌رسد

ما از بی‌راهه‌ی دورِ دريا آمده‌ايم، سختی کشيده‌ايم سکوت کرده‌ايم

شب و روزِ پس چه خواهد شدِ فردا را شمرده‌ايم،

چرا اين همه چراغ در يکی خانه بسوزد

وُ اين همه بسيار و بی‌چراغ، بی‌ديده،‌ بی‌نشان، بی‌نام وُ بی‌سراغ؟

آب از سر گذشته بود ما آمده بوديم

يعنی آمديم تا به اجاقِ روشنِ آتش رسيديم،

و بعد خوب که نگاه کرديم، ديديم

ديگر کسی در حوالیِ اضطراب و سوال

وُ همين حرفهای نامربوطِ ترسيده نيست

گفتيم: دريغا شفایِ‌ بی‌باورِ افسردگانِ زمين

سید علی صالحی

گفته بودم زندگی زیباست

2009-04-24T15:54:00.004+04:30

Photo:Hana Cowpe

گفته بودم زندگی زیباست"

گفته و نا گفته ای بس نکته ها کاینجاست,

آسمان باز , آفتاب زر , باغهای گل , دشتهای بی در و پیکر

سر برون آوردن گل از درون برف

تاب نرم رقص ماهی در بلور آب

بوی خاک عطر باران خورده در کهسار

خواب گندمزارها در چشمه مهتاب

آمدن , رفتن , دویدن

عشق ورزیدن , در غم انسان نشستن

پا به پای شادمانی های مردم پای کوبیدن

"کار کردن , کار کردن ,......آرمیدن .......

سیاوش کسرایی

سال نو مبارک

2009-03-17T20:20:00.002+03:30

14 February

2009-02-14T09:59:00.001+03:30

نام تو

2009-02-06T20:02:00.004+03:30

دوستت دارم

عزيزنگاهم را ميجويم در تمناي بوسه هاي تو

و صدايم را بر پهنه ي آسمان رها ميكنم

و نام تو را از انحناي تار پنجم سه تارم مينوازم

لبهايم را در حسرت اصوات نام تو ميگشايم

تا بلکه بتوانم تو رايكبار صدا زنم

و صدايم آنقدر بلند باشد كه

به گوش تو برسدو آنگاه به چشمهاي عاشقت خيره شوم

وبا تمام رگهاي احساس فرياد بزنم
دوستت دارم

عزيزگوشهايم هميشه از اصوات تو پر است

كه هر صبح و ظهر و شام

بر در گوشم زمزمه ميكني ...دوستت دارم! ياس

و من گونه هايم از شرم اين همه عشق

گل مي اندازد به دامانم

و من آن گل را از دامانم ميچينم و
تاجي ميكنم و ميگذارم بر سرم

تا همه مردم بدانند كه تونام مرا صدا ميزني
اماهنوز من

حتي يك بــــــــارهم نتوانسته ام فرياد بزنم

عزيز! دوستت دارم ...و حتي نتوانسته ام كه

وقتي سرت را مي آوري تا گوشم

زمزمه كنم كه

دوستت دارم ... عزيز

گوشت را بيار...ميخواهم در گوشت يك زمزمه بکنم

گوشت را بيار جلوتربگذار كه حرف دلم را به تو بزنم

گوشت را بيار ...ميخواهم زمزمه كنم :دوستت دارم! بسيار هنوز

2009-01-13T20:28:00.003+03:30

پروردگارا به من آرامش ده تا بپذیرم آنچه را که نمی توانم تغییر دهم

دلیری ده تا تغییر دهم آنچه را که می توانم تغییر دهم

بینش ده تا تفاوت این دو را بدانم

مرا فهم ده تا متوقع نباشم دنیا و مردم آن مطابق میل من رفتار کنند

جبران خلیل جبران

برای خاطر عطر نان گرم

2009-01-13T15:48:00.002+03:30

تو را به جای همه روزگارانی که نمی زیستم دوست دارم

.برای خاطر عطر نان گرم

و برفی که آب می‌شود

و برای نخستین گل‌ها

تو را به خاطر دوست داشتن دوست دارم

پل الوار

ما و ماه

2009-01-10T20:50:00.003+03:30

Photo:Borkowska

ماه در اوج آسمان می رود

و ما در گوشه ای از شب

همچنان به گفتگوی دست ها

گوش فرا داه ایم و ساکتیم

و در چشم های هم یکدیگر را میخوانیم

در چشم های هم یکدیگر را می بخشیم

و من همه دنیا را در چشم های او می بینم

و او همه ی دنیا را در چشم های من میبیند

و ما در چشم های هم ساکتیم

و در چشم های هم می شنویم

و در چشم های هم یکدیگر را می شناسیم

یکدیگر را می بینیم

و چشم در چشم هم

و گوش به زمزمه لطیف و مهربان دست ها خاموشیم

و ماه در اوج آسمان می رود

دکتر علی شریعتی 1343

2008-12-05T15:49:00.003+03:30

خداوندا اگر روزی بشر گردی

"ز حال ما با خبر گردی

"پشیمان میشوی از قصه خلقت

"از این بودن از این بدعت

"خداوندا نمیدانی که انسان بودن وماندن در این دنیا چه دشوار است

..چه زجری میکشد آن کس که از احساس سرشار است

دکتر علی شریعتی

2008-11-16T20:47:00.004+03:30

لبخند زدی و آسمان آبی شد
شب های قشنگ مهر مهتابی شد
پروانه پس از تولد زیبایت

تا آخر عمر غرق بی تابی شد

2008-11-11T21:56:00.003+03:30

گلی را که دیروز به دیدار من هدیه آوردی ای دوست

دور از رخ نازنین تو امروز پژمرد

همه لطف و زیبایی اش را که حسرت به روی تو می خور

د و هوش از سر ما به تاراج می برد گرمای شب برد

صفای تو اما گلی پایدار است

بهشتی همیشه بهار است

گل مهر تو در دل و جان

گل بی خزان

گل تا که من زنده ام ماندگار است

فریدون مشیری

نزدیک آی

2008-11-11T20:08:00.004+03:30

photo:Maja Homen

بام را برافكن ، و بتاب ، كه خرمن تيرگي اينجاست

بشتاب ، درها را بشكن ، وهم را دو نيمه كن ، كه منم هسته اين بار سياه

اندوه مرا بچين ، كه رسيده است

.ديري است، كه خويش را رنجانده ايم ، و روزن آشتي بسته است

مرا بدان سو بر، به صخره برتر من رسان ، كه جدا مانده ام

به سرچشمه "ناب" هايم بردي ، نگين آرامش گم كردم ، و گريه سر دادم

فرسوده راهم ، چادري كو ميان شعله و با ، دور از همهمه خوابستان ؟

و مبادا ترس آشفته شود ، كه آبشخور جاندار من است

و مبادا غم فرو ريزد، كه بلند آسمانه زيباي من است

صدا بزن ، تا هستي بپا خيزد ، گل رنگ بازد، پرنده هواي فراموشي كند

ترا ديدم ، از تنگناي زمان جستم

ترا ديدم ، شور عدم در من گرفت

و بينديش ، كه سودايي مرگم

كنار تو ، زنبق سيرابم

دوست من ، هستي ترس انگيز است

به صخره من ريز، مرا در خود بساي ، كه پوشيده از خزه نامم

بروي ، كه تري تو ، چهره خواب اندود مرا خوش است

غوغاي چشم و ستاره فرو نشست، بمان ، تا شنوده آسمان ها شويم

بدر آ، بي خدايي مرا بياگن، محراب بي آغازم شو

نزديك آي، تا من سراسر ((من)) شوم

سهراب سپهری

د و س ت د ا ش ت ن

2008-10-18T19:25:00.003+03:30

عشق یک جوشش کور است و پیوندی از سر نابینایی

دوست داشتن پیوندی خودآگاه واز روی بصیرت روشن و زلال

عشق بیشتر از غریزه آب می خورد وهرچه از غریزه سر زند بی ارزش است

دوست داشتن از روح طلوع می کند وتا هرجا که روح ارتفاع دارد همگام با آن اوج میگیرد

عشق با شناسنامه بی ارتباط نیست،و گذر فصل ها و عبور سال ها بر آن اثر میگذارد

دوست داشتن در ورای سن و زمان و مزاج زندگی میکند

عشق طوفانی ومتلاطم است

،دوست داشتن آرام و استوار و پروقار وسرشاراز نجابت

عشق جنون است و جنون چیزی جز خرابی و پریشانی "فهمیدن و اندیشیدن "نیست

دوست داشتن ،دراوج،از سر حد عقل فراتر میرودو فهمیدن و اندیشیدن را اززمین میکند و باخود به قله ی بلند اشراق میبرد

عشق زیبایی های دلخواه را در معشوق می آفریند

،دوست داشتن زیبایی های دلخواه رادر دوست می بیند و می یابد

عشق یک فریب بزرگ و قوی است

،دوست داشتن یک صداقت راستین و صمیمی،بی انتها و مطلق

عشق در دریا غرق شدن است

دوست داشتن در دریا شنا کردن

عشق بینایی را میگیرد

،دوست داشتن بینایی میدهد

.عشق خشن است و شدید و ناپایدار

،دوست داشتن لطیف است و نرم و پایدار

.عشق همواره با شک آلوده است

دوست داشتن سرا پا یقین است و شک ناپذیر

.ازعشق هرچه بیشتر نوشیم سیراب تر میشویم

،از دوست داشتن هرچه بیشتر ،تشنه تر

.عشق نیرویی است در عاشق ،که او را به معشوق میکشاند

،دوست داشتن جاذبه ای در دوست ، که دوست را به دوست می برد

.عشق تملک معشوق است

دوست داشتن تشنگی محو شدن در دوست

عشق معشوق را مجهول و گمنام می خواهد تا در انحصار او بماند

،دوست داشتن دوست را محبوب و عزیز میخواهد ومیخواهد که همه ی دل ها آنچه را او از دوست در خود دارد ،داشته باشند

در عشق رقیب منفور است

،در دوست داشتن است که:“هواداران کویش را چو جان خویشتن دارند

”که حسد شاخصه ی عشق است

عشق معشوق را طعمه ی خویش میبیندو

همواره در اضطراب است که دیگری از چنگش نربایدو

اگر ربود با هردو دشمنی می ورزد ومعشوق نیز منفور میگردد

دوست داشتن ایمان است وایمان یک روح مطلق است

یک ابدیت بی مرز است از جنس این عالم نیست

دکتر علی شریعتی

چه لطف بود که ناگاه رشحه قلمت

2008-10-15T19:40:00.007+03:30

Photo;Maja Homen

چه لطف بود که ناگاه رشحه قلمت

حقوق خدمت ما عرضه کرد بر کرمت

به نوک خامه رقم کردهای سلام مرا

که کارخانه دوران مباد بی رقمت

نگویم از من بیدل به سهو کردی یاد

که در حساب خرد نیست سهو بر قلمت

مرا ذلیل مگردان به شکر این نعمت

که داشت دولت سرمد عزیز و محترمت

بیا که با سر زلفت قرار خواهم کرد

که گر سرم برود برندارم از قدمت

ز حال ما دلت آگه شود مگر وقتی

که لاله بردمد از خاک کشتگان غمت

روان تشنه ما را به جرعهای دریاب

چو میدهند زلال خضر ز جام جمت

همیشه وقت تو ای عیسی صبا خوش باد

که جان حافظ دلخسته زنده شد به دمت

پاییز

2008-09-24T17:29:00.005+03:30

Photo:Agnieszka Borkowska

عاشق نشده است

آن که نمی داند

پاییز

!بهاری ست که عاشق شده است

2008-09-06T19:25:00.006+04:30

Photo:Bill Philip

روزها فکر من این است و همه شب سخنم

که چرا غافل از احوال دل خویشتنم؟

از کجا آمده ام؟

آمدنم بهر چه بود؟

به کجا می روم آخر ننمایی وطنم

مانده ام سخت عجب کز چه سبب ساخت مرا

یا چه بوده است مراد وی از این ساختنم

نه به خود آمدم این جا که به خود باز روم

آن که آورد مرا باز برد در وطنم

مرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاک

چند روزی قفسی ساخته اند از بدنم

یک پنجره

2008-08-28T19:38:00.004+04:30

Photo:Maja Homen

یک پنجره برای دیدن

یک پنجره برای شنیدن

یک پنجره که مثل حلقه ی چاهی

در انتهای خود به قلب زمین میرسد

و باز میشود به سوی وسعت این مهربانی مکرر آبی

رنگ یک پنجره که دست های کوچک تنهایی را

از بخشش شبانه ی عطر ستاره های کریم سرشار میکند

و میشود از آنجا خورشید را به غربت گلهای شمعدانی مهمان کرد

یک پنجره برای من کافیست

من از دیار عروسکها می آیم

از زیر سایه های درختان کاغذی

در باغ یک کتاب مصور

از فصل های خشک تجربه های عقیم دوستی و عشق

در کوچه های خاکی معصومیت

از سال های رشد حروف پریده رنگ الفبا

در پشت میز های مدرسه مسلول

از لحظه ای که بچه ها توانستند بر روی تخته حرف سنگ را بنویسند

و سارهای سراسیمه از درخت کهنسال پر زدند

من از میان ریشه های گیاهان گوشتخوار می آیم

و مغز من هنوز لبریز از صدای وحشت پروانه ای است

که او را دردفتری به سنجاقی مصلوب کرده بودند

وقتی که اعتماد من از ریسمان سست عدالت آویزان بود

و در تمام شهر قلب چراغ های مرا تکه تکه می کردند

وقتی که چشم های کودکانه عشق مرا

با دستمال تیره قانون می بستند

و از شقیقه های مضطرب آرزوی من

فواره های خون به بیرون می پاشید

وقتی که زندگی من دیگر چیزی نبود

هیچ چیز بجز تیک تک ساعت دیواری

دریافتم باید باید باید دیوانه وار دوست بدارم

یک پنجره برای من کافیست

یک پنجره به لحظه ی آگاهی و نگاه و سکوت

کنون نهال گردو آن قدر قد کشیده

که دیوار رابرای برگهای جوانش معنی کند

از اینه بپرس نام نجات دهنده ات را

آیا زمین که زیر پای تو می لرزد

تنها تر از تو نیست ؟

پیغمبران رسالت ویرانی را با خود به قرن ما آوردند ؟

این انفجار های پیاپی و ابرهای مسموم ایا

طنین اینه های مقدس هستند ؟

همیشه خوابها از ارتفاع ساده لوحی خود پرت میشوند و می میرند

من شبدر چهار پری را می بویم که روی گور مفاهیم کهنه روییده ست

آیا دوباره من از پله های کنجکاوی خود بالا خواهم رفت

تا به خدای خوب که در پشت بام خانه قدم میزند سلام بگویم ؟

حس میکنم که وقت گذشته ست

حس میکنم که لحظه سهم من از برگهای تاریخ است

حس میکنم که میز فاصله ی کاذبی است در میان گیسوان من و دستهای این غریبه ی غمگین

حرفی به من بزن

آیا کسی که مهربانی یک جسم زنده را به تو می بخشد

جز درک حس زنده بودن از تو چه می خواهد ؟

حرفی بزن من

در پناه پنجره ام

با آفتاب رابطه دارم

فروغ فرخزاد

خسرو شکیبایی

2008-07-19T19:33:00.004+04:30

دارم هی پا به پای نرفتن صبوری می‌کنم

صبوری می‌کنم تا تمام کلمات عاقل شوند

صبوری می‌کنم تا ترنم نام تو در ترانه کاملتر شود

صبوری می‌کنم تا طلوع تبسم، تا سهم سايه،‌

تا سراغِ همسايه ...صبوری می‌کنم تا مَدار، مُدارا،

مرگ ...تا مرگ، خسته از دق‌البابِ نوبتم

آهسته زير لب ... چيزی، حرفی، سخنی بگويد

مثلا وقت بسيار است و دوباره باز خواهم گشت

هِه! مرا نمی‌شناسد مرگ

يا کودک است هنوز

و يا شاعران ساکتند

حالا برو ای مرگ، برادر، ای بيم ساده‌ی آشنا

تا تو دوباره بازآيی

من هم دوباره عاشق خواهم شد

*( سید علی صالحی(با صدای خسرو شکیبایی

روحت شاد یادت گرامی

و اما تیر

2008-07-03T17:44:00.003+04:30

Photo:Agnieszka Borkowska

دوستان عزیزم ( منیژه ، شبنم ،کوروش ، سمیه، عباس ،آرزو کرمانی ،محبوبه ، ) تولدتون مبارک باشه ان شاء اله هر جا که هستین همیشه شاد و پیروز باشید از همین جا براتون آرزوی بهترین ها رو دارم

صد و بیست ساله شین

با همین چشم ، همین دل

2008-06-03T17:35:00.006+04:30

Photo:Agnieszka Borkowska

با همین چشم ، همین دل
دلم دید و چشمم می گوید
آن قدر که زیبایی رنگارنگ است ،‌هیچ چیز نیست
زیرا همه چیز زیباست ،‌زیباست ،‌زیباست
و هیچ چیز همه چیز نیست
و با همین دل ، همین چشم
چشمم دید ، دلم می گوید،
آن قدر که زشتی گوناگون است ،‌هیچ چیز نیست
زیرا همه چیز زشت است ،‌ زشت است ،‌ زشت است
و هیچ چیز همه چیز نیست
زیبا و زشت ، همه چیز و هیچ چیز
وهیچ ، هیچ ، هیچ ، اما
با همین چشم ها و دلم
همیشه من یک آرزو دارم
که آن شاید از همه آرزوهایم کوچکتر است
از همه کوچکتر
و با همین دل و چشمم
همیشه من یک آرزو دارم
که آن شاید از همه آرزوهایم بزرگتر است
از همه بزرگتر
شاید همه آرزوها بزرگند ، شاید همه کوچک
و من همیشه یک آرزو دارم
با همین دل
و چشمهایم

همیشه

اخوان ثالث

Rain

2008-05-14T21:22:00.007+04:30

Photo:Sebastian Monzani

I opened my eyes
And looked up at the rain,
And it dripped in my head
And flowed into my brain,
And all that I hear as I lie in my bed
Is the slishity-slosh of the rain in my head.

I step very softly,
I walk very slow,
I can't do a handstand--
I might overflow,
So pardon the wild crazy thing I just said--
I'm just not the same since there's rain in my head.

by:shel Silverstein

بهانه

2008-05-03T21:46:00.002+04:30

Photo:Tara Sulliva

بي تو
نه بوي خاك نجاتم داد
نه شمارش ستاره ها تسكينم
چرا صدايم كردي
چرا ؟
سراسيمه و مشتاق
سي سال بيهوده در انتظار تو ماندم و نيامدي
نشان به آن نشان
كه دو هزار سال از ميلاد مسيح مي گذشت
و عصر

عصر واليوم بود

حسین پناهی

2008-05-03T21:09:00.002+04:30

دوستای عزیز آقا مجید و هانیه جان ماه تولدتونه ،واقعا ماه تولدتون قشنگه!
تولدتون مبارک باشه البته هانیه عزیز یه چند روزی
مونده پیشاپیش روز تولدت مبارک

با آرزوی خوشی و سلامتی

تنهایی

2008-04-24T11:27:00.002+04:30

من هم مثلِ شما
نازکتر از گُل وُ
ناگفته‌تر از سکوت،
بسيار شکسته‌ام.

(آدم وقتی خيلی تنهاست
اول آرام‌آرام با خودش حرف می‌زند،
بعد ... بی که همسايه‌ای بفهمد
شروع می‌کند به خواندنِ يک آوازِ خيلی دور،
خودش می‌داند اين حرف‌های نزديک به دُرُشتیِ دريا
ممکن است برای فانوسِ شکسته‌ی ساحلی
مشکل و معنای پوشيده‌ای پيش بياورد،
اما باز می‌خواند، می‌خواند، بلند هم می‌خواند.)

و من چقدر بی‌چراغ
از همين کوچه‌های خاموشِ‌ ناآشنا گذشتم وُ
يک شيرِ پاک خورده نبود
که مرا به اسمِ‌ کوچکِ خودم از خوابِ گريه بخواند
بگويد هی گهواره به دوشِ بی‌منزل
تو هم انگار يک اتفاقی برايت افتاده است
که اين همه از خواندنِ دوباره‌ی دريا ... خسته نمی‌شوی!

خدايا پروانه‌ی بی‌پناهِ اين پسينِ بی‌شقايق را
شبی، فقط يک شبِ امشب آيا
خيالِ بی‌اعتمادِ بوته‌ی خاری کجاست؟
پس چرا اين همه پنجره از بيمِ باد
باز است وُ

هوای هيچ پرده‌ی تاريکی ... تکان نمی‌خورد!؟

2008-04-21T20:26:00.001+04:30

بازار گل

2008-04-18T19:29:00.008+04:30

!چند عکس زیبا از بازار گل نبرد تو این فصل گل و بلبل

تولدتون مبارک

2008-04-09T20:20:00.002+04:30

تولد همه دوستای عزیزم ( مریم باقری ، پرشین ، زینب ، خانم نخکوب ، ..) که
تو این ماه قشنگه مبارک باشه ان شااله صد ساله شین
به امید روزهای خوب تو سال جدید

شاد و پیروز باشید

نوروزتون پیروز

2008-03-18T20:10:00.010+03:30

نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد
عالم پیر دگرباره جوان خواهد شد
ارغوان جام عقیقی به سمن خواهد داد
چشم نرگس به شقایق نگران خواهد شد
این تطاول که کشید از غم هجران بلبل
تا سراپرده گل نعره زنان خواهد شد

گل عزیز است غنیمت شمریدش صحبت
که به باغ آمد از این راه و از آن خواهد شد
مطربا مجلس انس است غزل خوان و سرود
چند گویی که چنین رفت و چنان خواهد شد

حافظ از بهر تو آمد سوی اقلیم وجود

قدمی نه به وداعش که روان خواهد شد

برای همه دوستان عزیزم سالی پر خیر و برکت همراه با شادی ، امید ، عشق ،
محبت ، دوستی ، موفقیت و همه آرزوهای خوب رو دارم.

نوروزتون پیروز

من چشم خورده ام

2008-03-04T18:29:00.003+03:30

Photo:Maja Homen

مادر بزرگ
گم کرده ام در هياهوی شهر
آن نظر بند سبز را
که در کودکی بسته بودی به بازوی من
در اولين حمله ناگهانی تاتار عشق
خمره دلم بر ايوان سنگ و سنگ شکست
دستم به دست دوست ماند
پايم به پای راه رفت
من چشم خورده ام
من چشم خورده ام
من تکه تکه از دست رفته ام

در روز روز زندگانی ام

حسین پناهی

مداد

2008-03-03T19:05:00.006+03:30

Photo:Maja Homen

پدر بزرگ، درباره چه مي نويسيد؟
درباره تو پسرم، اما مهمتر از آنچه مي نويسم، مدادي است که با آن مي نويسم. مي خواهم وقتي بزرگ شدي، مثل اين مداد بشوي.
پسرک با تعجب به مداد نگاه کرد و چيز خاصي در آن نديد:
اما اين هم مثل بقيه مداد هايي است که ديده ام
پدر بزرگ گفت: بستگي دارد چطور به آن نگاه کني، در اين مداد پنج صفت هست که اگر به دستشان بياوري ، براي تمام عمرت با دنيا به آرامش مي رسي !

صفت اول: مي تواني کارهاي بزرگ کني، اما هرگز نبايد فراموش کني که دستي وجود دارد که هر حرکت تو را هدايت مي کند. اسم اين دست خداست، او هميشه بايد تو را در مسير اراده اش حرکت دهد.

صفت دوم: بايد گاهي از آنچه مي نويسي دست بکشي و از مداد تراش استفاده کني. اين باعث مي شود مداد کمي رنج بکشد اما آخر کار، نوکش تيز تر مي شود (و اثري که از خود به جا مي گذارد ظريف تر و باريک تر) پس بدان که بايد رنج هايي را تحمل کني، چرا که اين رنج باعث مي شود انسان بهتري شوي.

صفت سوم: مداد هميشه اجازه مي دهد براي پاک کردن يک اشتباه، از پاک کن استفاده کنيم. بدان که تصحيح يک کار خطا، کار بدي نيست، در واقع براي اينکه خودت را در مسير درست نگهداري، مهم است.

صفت چهارم: چوب يا شکل خارجي مداد مهم نيست، زغالي اهميت دارد که داخل چوب است. پس هميشه مراقب باش درونت چه خبر است.

و سر انجام پنجمين صفت مداد: هميشه اثري از خود به جا مي گذارد. پس بدان هر کار در زندگي ات مي کني، ردي به جا مي گذارد و سعي کن نسبت به هر کار مي کني، هشيار باشي وبداني چه مي کني

خط ها و نقطه ها

2008-02-17T20:03:00.004+03:30

Photo;MarkNewman

هزار بارو هر گونه راه بیفتم به هم نمی رسیم
هزار بار از هر جا
در هندسه ی عشق خط ها
یا متوازی اند یا متقاطع
یا تنها رها در هوا
بن بست نیز برگشت است
جایی برای آرمیدن نیست
وقتی برای آرمیدن نیست
در دو قطار موازی می رویم
یا
موازی بر می گردیم
در یک قطار من مسافر یک سمت ام
و تو مسافر سمت دیگر
و
موازی می رویم
از ایستگاه یک روستا که راه بیفتیم ، این طرف زمین
در روستایی آن طرف زمین به هم می رسیم و عبور می کنیم از هم
تا به هم نرسیم
بن بست نیز برگشت است
در هندسه ی عشق ، فصل ،توازی است
در هندسه ی عشق وصل از هم گذشتن است
در هندسه ی عشق اصل ،‌ هرگز به هم نرسیدن است
بن بست نیز برگشتن است
در چرخ فلک کودکی
مدام با هم و بی هم رفتیم
در چرخ فلک جوانی ، مدام بی هم
از هم عبور کردیم
در دوایر پیری اما
به هم می رسیم
بشارت پایانی هم
همین جا ندا می شود
در دوایر پیری
چه یک دایره در هزار
چه هزار دایره در یک
آن قدر تکرار می شویم
تا به هم برسیم در یک نقطه

در هیچ

آتشی

دیدار سوم

2008-02-17T18:56:00.002+03:30

Photo:Dieter Biskamp

اگر بگویم از آسمان آمده ای
یقین خواهی کرد دروغ می گویم
تنها خطای ما این است که به آسمان مرزهای دروغین داده ایم
بالا
پایین
چپ
راست
و زمانی خطای خود را در می یابیم
که آسمان را اینه واری رو در روی خود بینیم
که ناگهان خدای گمشده در رگ های ما بیدار شود
و با عضلات لرزان چهره ی یک دیوانه
پوزخندی به ما بزند
دیدی
دیدی که نه مولوی دروغ گفت نه حافظ
و آن چه را می جستی
روبروی تو و در رگهای تست
و از دهان تو به زبان آمده است
و خدا دوباره گفت

فقط خواب ببین
زیرا رؤیای تو راست ترین حقیقت هاست
که من تمامی پلشتی ها را از آن زدوده ام
و افلاتون و ارسطو
و همه ی آن ها که بدایت ها را کشتند
ملعون ترینان درگاه منند
چرا که خواب های خد را کشتند
و خدا باز گفت
برو خواب ببین
مرا عریان خواهی یافت در چشمان زنی
و بر زبان تو کلامی خواهم گذاشت
که درخت به احترامت برخیزد

درعصر حکومت اره های برقی

منوچهر آتشی

NIGHT OF COORDINATION

2008-02-14T21:03:00.003+03:30

Photo:Massimiliano Uccelletti

Lips tremble, night beat, and the jungle breaths

Allow me to journey in the night of your arms? Why fear I press your nocturnal fingers and the wind scattered the anemone in the distance You look at the jungle’s roof, stars run in the moisture of your eyes Your tearless eyes are unfinished and the moisture of the jungle is immature The knots of darkness open when you stretch out gourd hands The string of mystery trembles when you smile Let’s go to the road of union The reptiles are asleep, the gate of eternity is open, let’s appear. Let’s bestow our eyes so that the moonshine of acquaintance can fall Let’s loose our lips for the voice is untimely Let’s be drunk with the sleep of trees for the glory of growth is flowing in us The wind breaks, stagnates the night, the jungles ceases to breath We hear the gushing of tears of coordination and the juice of herbs flow towards eternity

We hear the gushing of tears of coordination and the
juice of herbs flow towards eternity

Sohrab Sepehri

Sleeping

2008-01-26T19:50:00.000+03:30

گل سرخ

2008-01-19T12:37:00.000+03:30

ندانم کار، دیگرگون چرا بود؟

ز شرح و و صف ما بیرون چرا بود؟

گل سرخ ار ز بی آبی شود زرد

رخ او در عطش گلگون چرا بود؟

بیداد غم از دلم بگوید

2008-01-18T17:56:00.000+03:30

بیداد غم از دلم بگوید
در ماتم من فلک بموید

اشکم چو زند برآسمان موج
در خرمن ما خوشه روید

بلی کز مدد سرشک خونین
بر صفحه‌ی دیده لاله روید

دهلوی

دانه برف

2008-01-03T11:17:00.000+03:30

يك روز برفي پشت پنجره ايستاده بودم و بيرون را تماشا مي كردم. دانه هاي برف رقص كنان مي آمدند و روي همه چيز مي نشستند. روي بند رخت، روي درختها، سر ديوارها، روي آفتابه ي لب كرت، روي همه چيز. دانه ي بزرگي طرف پنجره مي آمد. دستم را از دريچه بيرون بردم و زير دانه ي برف گرفتم. دانه آرام كف دستم نشست. چقدر سفيد و تميز بود! چه شكل و بريدگي زيبا و منظمي داشت! زير لب به خودم گفتم: كاش اين دانه ي برف زبان داشت و سرگذشتش را برايم مي گفت!
در اين وقت دانه ي برف صدا داد و گفت: اگر ميل داري بداني من سرگذشتم چيست، گوش كن برايت تعريف كنم: من چند ماه پيش يك قطره آب بودم. توي درياي خزر بودم. همراه ميلياردها ميليارد قطره ي ديگر اينور و آنور مي رفتم و روز مي گذراندم. يك روز تابستان روي دريا مي گشتم. آفتاب گرمي مي تابيد. من گرم شدم و بخار شدم. هزاران هزار قطره ي ديگر هم با من بخار شدند. ما از سبكي پر درآورده بوديم و خود به خود بالا مي رفتيم. باد دنبالمان افتاده بود و ما را به هر طرف مي كشاند. آنقدر بالا رفتيم كه ديگر آدمها را نديديم. از هر سو توده هاي بخار مي آمد و به ما مي چسبيد. گاهي هم ما مي رفتيم و به توده هاي بزرگتر مي چسبيديم و در هم مي رفتيم و فشرده مي شديم و باز هم كيپ هم راه مي رفتيم و بالا مي رفتيم و دورتر مي رفتيم و زيادتر مي شديم و فشرده تر مي شديم. گاهي جلو آفتاب را مي گرفتيم و گاهي جلو ماه و ستارگان را و آنوقت شب را تاريكتر مي كرديم.
آنطور كه بعضي از ذره هاي بخار مي گفتند، ما ابر شده بوديم، باد توي ما مي زد و ما را به شكلهاي عجيب و غريبي در مي آورد. خودم كه توي دريا بودم، گاهي ابرها را به شكل شتر و آدم و خر و غيره مي ديدم.
نمي دانم چند ماه در آسمان سرگردان بوديم. ما خيلي بالا رفته بوديم. هوا سرد شده بود. آنقدر توي هم رفته بوديم كه نمي توانستيم دست و پاي خود را دراز كنيم. دسته جمعي حركت مي كرديم: من نمي دانستم كجا مي رويم. دور و برم را هم نمي ديدم. از آفتاب خبري نبود. گويا ما خودمان جلو آفتاب را گرفته بوديم. خيلي وسعت داشتيم. چند صد كيلومتر درازا و پهنا داشتيم. مي خواستيم باران شويم و برگرديم زمين.
من از شوق زمين دل تو دلم نبود. مدتي گذشت. ما همه نيمي آب بوديم و نيمي بخار. داشتيم باران مي شديم. ناگهان هوا چنان سرد شد كه من لرزيدم و همه لرزيدند. به دور و برم نگاه كردم. به يكي گفتم: چه شده؟ جواب داد: حالا در زمين، آنجا كه ما هستيم، زمستان است. البته در جاهاي ديگر ممكن است هوا گرم باشد. اين سرماي ناگهاني ديگر نمي گذارد ما باران شويم. نگاه كن! من دارم برف مي شوم. تو خودت هم...
رفيقم نتوانست حرفش را ادامه بدهد. برف شد و راه افتاد طرف زمين. دنبال او، من و هزاران هزار ذره ي ديگر هم يكي پس از ديگري برف شديم و بر زمين باريديم.
وقتي توي دريا بودم، سنگين بودم. اما حالا سبك شده بودم. مثل پركاه پرواز مي كردم. سرما را هم نمي فهميدم. سرما جزو بدن من شده بود. رقص مي كرديم و پايين مي آمديم.
وقتي به زمين نزديك شدم، ديدم دارم به شهر تبريز مي افتم. از درياي خزر چقدر دور شده بودم!
از آن بالا مي ديدم كه بچه اي دارد سگي را با دگنك مي زند و سگ زوزه مي كشد. ديدم اگر همينجوري بروم يكراست خواهم افتاد روي سر چنين بچه اي، از باد خواهش كردم كه مرا نجات بدهد و جاي ديگري ببرد. باد خواهشم را قبول كرد. مرا برداشت و آورد اينجا. وقتي ديدم تو دستت را زير من گرفتي ازت خوشم آمد و...

* * *

در همين جا صداي دانه ي برف بريد. نگاه كردم ديدم آب شده است.

صمد بهرنگی

هوا سرد است و برف آهسته بارد
ز ابری ساكت و خاكستری رنگ
زمين را بارش مثقال ، مثقال
فرستد پوشش فرسنگ ، فرسنگ
سرود كلبه ی بی روزن شب
سرود برف و باران است امشب
ولی از زوزه های باد پيداست
كه شب مهمان توفان است امشب
دوان بر پرده های برفها ، باد
روان بر بالهای باد ، باران
درون كلبه ی بی روزن شب
شب توفانی سرد زمستان

اخوان ثالث

داستانی به شرح امروز

2007-12-31T20:07:00.000+03:30

آقا گرگه : سلام ، در و باز کنین من مامانتونم

شنگول : مامانمون کلید داره

آقا گرگه: کلید رو جا گذاشتم

منگول:مامانمون موبایل داره ،زنگ میزنه تا در رو باز کنیم

آقا گرگه: موبایلم شارژش تموم شده

!!!حبه انگور: اگه مامانمونی بگو شماره موبایلمون چنده

غزل ناتمام

2007-12-26T19:52:00.000+03:30

به هر تار ِ جان‌ام صد آواز هست

دريغا که دستي به مضراب نيست

چو رويا به حسرت گذشتم، که شب
فروخفت و با کس سر ِ خواب نيست

احمد شاملو

خوابی دیگر

2007-12-23T20:04:00.000+03:30

پس از لحظه هاي دراز

بر درخت خاكستري پنجره ام

برگي روييدو

نسيم سبزي تار و پود خفته مرا لرزاند

و هنوز من

ريشه هاي تنم را

در شن هاي روياها فرو نبرده بودم

كه براه افتادم

پس از لحظه هاي دراز

سايه دستي روي وجودم افتاد

ولرزش انگشتانش بيدارم كرد

و هنوز من پرتو تنهاي خودم رادر

ورطه تاريك درونم نيفكنده بودم

كه براه افتادم

.پس از لحظه هاي دراز

پرتو گرمي در مرداب يخ زده ساعت افتاد

و لنگري آمد و رفتش را در روحم ريخت

و هنوز مندر مرداب فراموشي نلغزيده بودم

كه براه افتادم

پس از لحظه هاي دراز

يك لحظه گذشت:برگي از

درخت خاكستري پنجره ام فرو افتاد،

دستي سايه اش را از روي وجودم برچيدو

لنگري در مرداب ساعت يخ بست.و

هنوز من چشمانم را نگشوده بودم

كه در خوابي ديگر لغزيدم

سهراب سپهری

دارد یک چیزی یادم می آید

2007-12-06T17:52:00.000+03:30

Photo:David Winston

من از عطرِ آهسته‌ی هوا می‌فهمم

تو بايد تازه‌گی‌ها از اينجا گذشته باشی

. گفت‌وگویِ مخفی ماه وُ

پرده‌پوشیِ آب هم همين را می‌گويند

ديگر نيازی به دعای دريا نيست

گلدان‌ها را آب داده‌ام

ظرف‌ها را شسته‌ام

خانه را رُفت و رو کرده‌ام

دنيا خيلی خوب است

، بيا! علامتِ خانه‌بودنِ من

همين پنجره‌ی رو به جنوبِ آفتاب است،

تا تو نيايی پرده را نخواهم کشيد

سید علی صالحی

ناگهان چقدر زود دیر می شود

2007-10-30T20:50:00.000+03:30

به یاد قیصر امین پور

روحش شاد

وقتي تو نيست

نه هست هاي ما

چونان که بايدند

نه بايد ها...
مثل هميشه آخر حرفم

و حرف آخرم رابا بغض مي خورم

عمري است

لبخند هاي لاغر خود را

در دل ذخيره مي کنم

باشد براي روز مبادا

امادر صفحه هاي تقويم

روزي به نام روز مبادا نيست

آن روز هر چه باشد

روزي شبيه ديروز

روزي شبيه فردا

روزی درست مثل همين روزهاي ماست

اما کسي چه مي داند ؟

شايدامروز نيز روز مبادا باشد
* * *
وقتي تو نيستي نه هست هاي ما

چونانکه بايدند

نه بايد ها...
هر روز بي توروز مبادا است

قيصر امين پورفروردين 77

چرا به یاد نمی آورم

2007-10-27T19:14:00.000+03:30

Photo: David Winston

چرا به ياد نمی‌آورم!؟

گفتی بيا بخواب

گفتی از تعبير هر ترانه، به صدای تازه‌ای می‌رسيم

گفتی نترس، بيا و بخواب

در کوچه تنها باد است که می‌گذرد

من از همه‌ی نامها، نشانی ترا به کسی نخواهم داد

آه اگر شک نبود، کفن‌های مرا در ازدحام بادها نمی‌ديدی

گاهی اوقات، نجات جهان در زبان باد پنهان است

چرا به ياد نمی‌آورم؟

روبروی هم نشستن و گريستن،

روبروی هم نشستن و دريا را ديدن،

ديگر از جهان چيزی به يادمان نخواهد آمد اگر شک نبود،

کفن‌های بسيار مرا بر دريچه‌های بی‌نام بيابان نمی‌ديدی

چرا از پنجره، از آب و آينه هراسانم؟

چرا از شمارش پله‌ها هراسانم؟

چرا به ياد نمی‌آورم؟

گريه‌ام گرفته است

پهلو به پهلو شدن در شبی منتظر،

نفسهای نابُريده‌ای، و

کبوتری آسيمه که از آسمانی کهنه می‌گذرد

سید علی صالحی

Across the sea

2007-10-10T17:46:00.000+03:30

While traveling all over the world

There’s so much that you can see

Across the expanse of ocean

So different traditionally

The art work and the cultures

Are as diverse as night and day

Everyone casts a flavor

They all have something to say

Food can be the same everywhere

But in such a different style

If only you can take the time

And stay for a little awhile

We learn that people are much the same

Although in a different way

With hopes and dreams to yet fulfill

And regrets of yesterday

You can look into the faces

No matter where people are

And know what they’re probably feeling

Whether they live near or far

So where ever you go in travel

Learn as much as you can

Cultures are so fascinating

As the generations span!

Marilyn Lott

خواهم آمد

2007-10-10T17:23:00.000+03:30

روزي خواهم آمد ، و پيامي خواهم آورد

در رگ ها ، نور خواهم ريخت

و صدا خواهم در داد

اي سبدهاتان پر خواب

سيب آوردم ، سيب سرخ خورشيد

....................

خواهم آمد سر هر ديواري ، ميخكي خواهم كاشت

.پاي هر پنجره اي ، شعري خواهم خواند

هر كلاغي را ، كاجي خواهم داد

مار را خواهم گفت : چه شكوهي دارد غوك

آشتي خواهم داد

آشنا خواهم كرد

راه خواهم رفت

نور خواهم خورد

دوست خواهم داشت

......

سهراب سپهری

خانه کوچک ما سیب نداشت

2007-10-07T21:29:00.000+03:30

Photo:Monzani

تو به من خندیدی و نمی دانستی

من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیم

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلوده به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز سالهاست که در گوش من آرام آرام

خش خش گام تو تکرار کنان می دهد آزارم

و من اندیشه کنان غرق این پندارم

که چرا خانه کوچک ما سیب نداشت

حمید مصدق

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

2007-10-01T17:14:00.000+03:30

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

واندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند

بیخود از شعشعه پرتو ذاتم کردند

باده از جام تجلی صفاتم دادند

چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی

آن شب قدر که این تازه براتم دادند

بعد از این روی من و آینه وصف جمال

که در آن جا خبر از جلوه ذاتم دادند

من اگر کامروا گشتم و خوشدل چه عجب

مستحق بودم و اینها به زکاتم دادند

هاتف آن روز به من مژده این دولت داد

که بدان جور و جفا صبر و ثباتم دادند

این همه شهد و شکر کز سخنم میریزد

اجر صبریست کز آن شاخ نباتم دادند

همت حافظ و انفاس سحرخیزان بود

که ز بند غم ایام نجاتم دادند

حاافظ

2007-09-28T14:46:00.001+03:30

سلام
ممنون از تبریکت پرشین عزیز
ولی تولد من یه هفته دیگست
راستی بلاگ اسپات دوباره ریخته به هم
ولی مثل اینکه تو نیمکره جنوبی دوباره به کار افتاده
راستی تولد وبلاگتون مبارک باشه ایشالا 2 سال بشه 120 سال

همیشه شاد باشین

پروانه ها

2007-09-24T20:34:00.000+03:30

حق با تو بود

مي بايست مي خوابيدم

اما چيزي خوابم را آشفته كرده است

در دو ظاقچه رو به رويم شش دسته خوشه زرد گندم چيده ام

با آن گيس هاي سياه و روز پريشانشان

كاش تنها نبودم

فكر مي كني ستاره ها از خوشه ها خوششان نمي آيد ؟

كاش تنها نبودي

آن وقت كه مي تواستيم به اين موضوع و موضوعات ديگر

اينقدر بلند بلند بخنديم تا همسايه هامان از خواب بيدار شوند

مي داني ؟انگار چرخ فلك سوارم

انگار قايقي مرا مي برد

انگار روي شيب برف ها با اسكي مي روم

مرا ببخش

ولي آخر چگونه مي شود عشق را نوشت ؟مي شنوي ؟

انگار صداي شيون مي آيد گوش كن

مي دانم كه هيچ كس نمي تواند عشق را بنويسد

اما به جاي آن مي توانم قصه هاي خوبي تعريف كنم

گوش كن يكي بود يكي نبود

ني بود كه به جاي آبياري گلهاي بنفشه

به جاي خواندن آواز ماه خواهر من است

به جاي علوفه دادن به ماديان ها آبستن

به جاي پختن كلوچه شيرين

ساده و اخمودر سايه بوته هاي نيشكر نشسته بود و كتاب مي خواند

صداي شيون در اوج است مي شنوي

براي بيان عشق

به نظر شما كدام را بايد خواند ؟تاريخ يا جغرافي ؟مي داني ؟

من دلم براي تاريخ مي سوزد

براي نسل ببرهايش كه منقرض گشته اند

براي خمره هاي عسلش كه در رف ها شكسته اند

گوش كن به جاي عشق و جستجوي جوهر نيلي مي شود چيزهاي ديگر نوشت

حق با تو بود مي بايست مي خوابيدم

اما مادربزرگ ها گفته اند چشم ها نگهبان دل هايند مي داني ؟

از افسانه هاي قديم چيزهايي در ذهنم سايه وار در گذر است

كودك خرگوش پروانه

و من چقدر دلم مي خواهد همه داستانهاي پروانه ها را بدانم

كه بي نهايت بار درنامه ها و شعر ها در شعله ها سوختند

تا سند سوختن نويسنده شان باشند

پروانه ها

آخ تصور كن

آن ها در انديشه چيزي مبهم

كه انعكاس لرزاني از حس ترس و اميد را

در ذهن كوچك و رنگارنگشان مي رقصاند به گلها نزديك مي شوند

يادم مي آيد روزگاري ساده لوحانه

صحرا به صحرا و بهار به بهار دانه دانه بنفشه هاي وحشي را يك دسته مي كردم

عشق را چگونه مي شود نوشت

در گذر اين لحظات پرشتاب شبانه كه به غفلت آن سوال بي جواب گذشت

ديگر حتي فرصت دروغ هم برايم باقي نمانده است

وگرنه چشمانم را مي بستم

و به آوازي گوش ميدادم كه در آن دلي مي خواند

من تو را او را كسي را دوست مي دارم

حسین پناهی

Are You Listening God?

2007-09-22T17:33:00.000+03:30

Photo:Donna Geissler

So many folks feel so alone

They feel that they have failed

They don’t know where to go

They feel their ship in life has sailed

They have forgotten God it seems

Or think that He doesn’t care

They need a new direction

A direction He would love to share

Nothing can be so bad in life

That can’t be fixed inside our heart

A serious talk to God will help

At least it’s a brand new start

So try it, my friend just once and see

If your heart doesn’t change its state

Just say, “Are you listening, God?

And a commitment to Him you can make!

سلام

2007-09-17T16:46:00.000+03:30

آقا کاوه عزیز سلام
من همچنان نمی تونم وارد صفحه کامنت خودم وبقیه اونهایی که تو بلاگ اسپات هستن بشم
البته تو صفحه لاگ این هم نمی تونم برم جدیدا یه راه دیگه پیدا کردم که وارد هوم پیجم میشم
البته اگه اینم از کار نیفته
خلاصه بساطی دارم با این بلاگ اسپات
می خواستم یه جوری آرشیو رو تو یه وبلاگ دیگه مثل بلاگ اسکای و ... منتقل کنم
دیدم شدنی نیست

خلاصه اینکه فعلا کامنتارو تو صفحه اصلی جواب می نویسم

این شاعر رو من خودم آشنایی زیاد ندارم
این شعرشو خوشم اومده بود نوشتمش
شعراشوزیاد نخوندم
!خلاصه می بخشین که اطلاعات ناقصه

باور نکن تنهایی ات را

2007-09-14T17:12:00.000+03:30

باور نکن تنهایی ات را

باور نكن تنهايي ات را

من در تو پنهانم،تو در من

از من به من نزديكتر تو

از تو به تو نزديكتر من

باور نکن تنهایی ات را

تا یک دل و یک درد داریم

تا در عبور از کوچة عشق

بر دوش هم سر می گذاریم

دل تاب تنهایی ندارد

باور نکن تنهایی ات را

هر جای این دنیا که باشی

من با توام تنهای تنها

من با توام هر جا که هستی

حتی اگر با هم نباشیم

حتی اگر یک لحظه،یک روز

با هم در این عالم نباشیم

این خانه را بگذار و بگذر

با من بیا تا کعبة دل

با ور نکن تنهایی ات را

من با توام منزل به منزله،یک روز

با هم در این عالم نباشیم

این خانه را بگذار و بگذر

با من بیا تا کعبة دل

با ور نکن تنهایی ات را

من با توام منزل به منزل

اهورا ایمان

Autumn Flowers

2007-09-13T16:52:00.000+03:30

Photo:Mike Jones

They look a little tired now

Perhaps you too have seen

They aren’t so bright and sparkly

For the weather’s turning mean

The nights are noticeably cooler

The sun comes out quite slow

The little faces of flowers

Don’t have that summer glow

But that’s okay, of course

For the season has to change

As nature takes a drastic turn

So winter can be arranged!

Marilyn Lott

سلام

2007-09-11T18:17:00.000+03:30

photo:Missy Jenkins

سلام

آقا کاوه و پرشین عزیز ممنون از این که برام کامنت گذاشتین

و به وبلاگم سر میزنین

اینارو من اومدم تو قسمت کامنت ها بنویسم ولی متاسفانه صفحه کامنت باز نمیشد البته

خود صفحه لاگ این هم چند هفته ای بود که باز نمیشد الان شانسی رفت

توی صفحه کامنته وبلاگ شما هم نمیره

منیژه جان از تو هم ممنون راستی کپی ها نرسید ها

از این روست که جهان را دوست می دارم

2007-08-31T18:05:00.000+03:30

Sascha Huttenhain

برای چيدن گل سرخ، نه ارّه بياور، نه تبر! سرانگشتِ ساده‌ی همان ستاره بی‌آسمانم ... بس

، تا هر بهار به بدرقه‌ی فروردين، هزار پاييز پريشان را گريه کنم

- هم از اين‌روست که خويشتن را دوست می‌دارم

برای کُشتن من، نه کوه و نه واژه، اشاره‌ی خاموش نگاهی نابهنگامم ... بس

تا معنی از گل سرخ بگيرم و شاعر شوم

- هم از اين روست که ترا دوست می‌دارم

برای مُرده‌ی من، نه اندوهِ آسمان و نه گور زمين، تنها کابوس بی‌بوسهْ‌رفتنِ مرا از گفتگوی گهواره بگير

. من پنجه‌ی پندار بر ديدگان دريا کشيده‌آم

پس شکوفه‌کن ای ناروَن، ‌ای چراغ، ای واژه

! اينجا پروانه و پری به رويا‌ی مزمور ماه، دريچه‌ای برای دل من آورده‌اند

- هم از اين روست که جهان را دوست می‌دارم

سید علی صالحی

ای دل

2007-08-31T16:32:00.000+03:30

آه، ای دل! تو ژرف دریایی
کس چه داند درون دریا چیست
بس شگفتی که در نهان تو هست
وز برون تو هیچ پیدا نیست
تیغ خورشید- با بُرندگیش
دل دریای تیره را نشکافت

موج مهتاب - آن غبار سفید
اندرین راز سبر، راه نیافت
روی دریا دوید بوسه ی باد
لیک، از وی اثر به جای نماند
چلچراغ ستارگان در او
شب شکست و سحر به جای نماند
آه، ای دل! تو ژرف دریایی
هیچ کس درنیافت راز تو را
کس ز سُکرِ نگاه، باده نریخت
ساغر دلکش نیاز تو را
سوختی... سوختی ز گرمی ی ِ عشق،
همه چون یخ فسرده ات گفتند
هر تپش از تو جان سختی داشت
خلق، خاموش و مرده ات گفتند
با همه تیرگی که در دریاست،
بس کسان رخت سوی او بردند
باز دریا هزار مونس داشت،
گرچه نگشوده راز وی، مُردند
خون شد این دل ز درد تنهایی،
کس چرا سوی او نمی اید؟
آه! دریاست دل، چرا در او
کس پی جست و جو نمی آید...؟

سیمین بهبهانی

من و تو یکی دهانیم

2007-08-24T20:26:00.000+03:30

من و تو یکی دهانیم ، که با همه آوازش به زیباتر سرودی خواناست

من و تو یکی دیدگانیم ،که دنیا را هر دم منظره خویش ، تازه تر می سازد

احمد شاملو

به من گفت بیا

2007-08-24T20:07:00.000+03:30

Photo: Toni Frissell

به من گفت بیا

به من گفت بمان

به من گفت بخند

به من گفت بمیر

آمدم

ماندم

خندیدم

مردم

2007-08-16T18:02:00.000+03:30

Gustav Klimt

چشمان تو

نیمروز

زندگیه منند

بوی دیوار و دل دل آبی دریا می آمد

2007-08-08T20:05:00.000+03:30

photo:Toby Vandenack

اگر می‌آمدی، می‌دانستی چرا هميشه، رفتن به سوی حريمِ علاقه آسان و

باز آمدن از تصرفِ بوسه دشوار است

! راستی مگر نشانیِ ما همان کوچه‌ی پيچک‌پوشِ دريا نبود؟ پس من اينجا چه می‌کنم؟

از اين چند چراغِ شکسته چه می‌خواهم؟

اينجا هيچ‌کدام از اين همه پنجره‌ی پلک‌بسته‌ی غمگين هم

نمی‌داند کدام ستاره در خوابِ ما گريان است

. من البته آن شب آمدم آمدم حتی تا همان کاشیِ لَبْ‌لعابیِ آبی

تا همان کاشیِ شبْ شکسته‌ی هفتم

، اما جز فال روشنی از رازِ حافظ و عَطرِ غريبی از گيسوی خيسِ تو با من نبود

. آمدم، در زدم، بوی ديوار و دلْ‌دلِ آبی دريا می‌آمد

، نبودی و هيچ همسايه‌ای انگار تُرا نمی‌شناخت

، ديگر از آن همه کاشی از آن همه کلمه، کبوتر و ارغوان

انگار هيچ نشانه‌ی روشنی نبود

، کسی از کوچه نمی‌گذشت تنها مادری از آوازِ گريه‌های پنهانی

از همان بالای هشتیِ کوچه می‌آمد

، نه شتابی در پيش و نه زنبيلی در دَست

فقط انگار زير لب چيزی می‌گفت

. خاموش و خسته صبور و بی‌پاسخ از کنار ناديده‌ام گذشت

..............

سید علی صالحی

فاصله نامها

2007-07-29T20:16:00.001+03:30

ميان شب و روز، فاصله‌ای‌ست

که گرگ و ميشِ گمان من و پسينِ آسمانش می‌نامند

. ميان سکوت و پچپچه، فاصله‌ای‌ست

که تصميمِ ترنمی در پسِ پنهانِ سينه‌اش می‌نامند

. ميان زادنِ پيله و آسمان پروانه، فاصله‌ای‌ست

که آرامشِ انتظار و ترانه‌ی تکاملش می‌نامند

. ميان گونه‌ی نوزاد و لبانِ نوبالغ من، فاصله‌ای‌ست

که سايه‌روشنِ ميلِ غريبِ ملکوتش می‌نامند

. ميان همين شد آمدِ اندوهِ آدمی، فاصله‌ای‌ست

که بغض بی‌قرار گريستنش می‌نامند

. ميان سرانگشتِ سرودن و اين دفتر سپيد، فاصله‌ای‌ست

که بارانِ بی‌امان تغزل و ترانه‌اش می‌نامند

. ميان ماه و اين کوچه‌ی منتظر، فاصله‌ای‌ست

که پرده‌پوشِ نابهنگامِ سحابی‌اش می‌نامند

. ميان فتيله و کورسوی کبريتِ نمور، فاصله‌ای‌ست

که ترديد تداوم شب بی‌پايانش می‌نامند

. ميان خواب شبانه و بيداری سَبَق، فاصله‌ای‌ست

که رويایِ سبکبالِ نوش‌انديشِ کودکانه‌اش می‌نامند

. ميان چکامه‌ی شبنم و رگبرگِ بابونه، فاصله‌ای‌ست

که خواهشِ خاموشِ تشنگی‌اش می‌نامند

. اما ميان من و تو ... ای تغزلِ مغموم! فاصله‌ای‌ست

که ميان همه‌ی مفاهيم آسيمه‌ام هنوز ناميش نيست

! ناميش نيست

سيد علي صالحي

تمام جنگاي دنيا شدن مشمول آتش بس

2007-07-25T19:07:00.000+03:30

تصور کن اگه حتی تصور کردنش سخته

!جهانی که هر انسانی تو اون خوشبخته خوشبخته

!جهانی که تو اون پول و نژاد و قدرت ارزش نیست

!جواب هم‌صدایی‌ها پلیس ضد شورش نیست

!نه بمب هسته‌ای داره، نه بمب‌افکن نه خمپاره

!دیگه هیچ بچه‌ای پاشو روی مین جا نمی‌زاره

!همه آزاده آزادن، همه بی‌درد بی‌دردن

!تو روزنامه نمی‌خونی، نهنگا خودکشی کردن

!جهانی را تصور کن، بدون نفرت و باروت

!بدون ظلم خود کامه، بدون وحشت و تابوت

!جهانی را تصور کن، پر از لبخند و آزادی

!لبالب از گل و بوسه، پر از تکرار آبادی

!تصور کن اگه حتی تصور کردنش جرمه

!اگه با بردن اسمش گلو پر میشه از سرمه

!تصور کن جهانی را که توش زندان یه افسانه‌س

!تمام جنگای دنیا، شدن مشمول آتش‌بس

!کسی آقای عالم نیست، برابر با هم‌اند مردم

!دیگه سهم هر انسانِ تن هر دونه‌ی گندم

!بدون مرزو محدوده، وطن یعنی همه دنیا

!تصور کن تو می‌تونی بشی تعبیر این رویا

!بچه ها چه فرقي با بزرگترها دارند

2007-07-20T20:36:00.000+03:30

بچه ها به غير از زيبايي هاي اطرافشون چيزي نمي بينن. ولي بعضي بزرگترها فقط دنبال ديدن زشتي ها هستن

بزرگترها از هيچ و پوچ يا بهتره بگيم دلايل كاملا منطقي قهر و دعوا مي سازن و در آخر كار رو به جايي ميرسونن كه بهترينش قهر يك ساله و بدترينش ترك هميشگيشون و در موارد زناشويي جداييه

در حالي كه بيشترين مدت قهر بچه ها يك ساعت و در آخر هم آشتي آشتي هر دو بريم تو كشتيه

تو دنياي بچه ها هر كي زودتر بگه دوست دارم برنده ست ولي تو دنياي بزرگترها هر كي زودتر بگه دوست دارم بازنده ست

بچه ها هميشه دوست دارن ياد بگيرن و بزرگترها دوست دارن هميشه ياد بدن

بچه ها القاب يا بهتره بگيم مسووليت رو راحت قبول ميكنن و با عشق پيگيرش هستن ولي بزرگترها از قبول اين القاب يا مسووليت هايي مثل همسر، پدر و مادر هراس دارن

بچه ها خيلي راحت نشون ميدن كه دوست دارن هيشه با كي باشن و از كي بدشون مياد ولي بزرگترها در بعضي مواقع كساني رو كه دوست دارن پيش اونا باشن خرد ميكنن و براي حفظ منافع با كسي ميرن كه مي دونن از اون بدشون مياد

بچه ها خيلي راحت از طرف مقابلشون مي خوان كه براشون كاري انجام بده يا باهاش جايي بيان و يا كاري رو به خاطر اون انجام نده ولي بزرگترها لقمه رو صد بار دور سرشون مي چرخونن و در آخر هم طرف مقابل منظورشون رو درك نمي كنه و سوتفاهم ايجاد ميشه

بچه ها منظور خودشون رو واضح بيان مي كنن ولي بزرگترها از يه جمله مي تونن هزار و يك منظور داشته باشن

بچه ها براي رسيدن به هدف دست به همه كاري مي زنن ولي نه هر كاري در صورتي كه بزرگترها براي هدف خودشون به هر كاري دست مي زنن

بچه ها حتي با گرفتن يه توپ يا سيب خوشحال ميشن ولي بعضي مواقع اگه دنيا رو به بزرگترها بدي لذت زيادي نمي برن

بچه ها آب رو تو فنجون كوچيكشون چاي ، آبميوه ، قهوه ، نوشابه و ... فرض مي كنن و از خوردنش لذت مي برن ولي بزرگتا به دنبال بهترين ها هستند و تازه بعدش هم ايراد ميگيرن

بچه ها تو عالم خودشون سرشون بره حرفشون نميره و بعضي بزرگترها حرف 5 دقيقه قبل رو هم قويا تكذيب مي كنن

.......

از الناز - ف

در واپسين شب آن هزاره رويا

2007-07-19T19:50:00.000+03:30

By:Elvira Amrhein

روزی روزگاری دور، در خواب عاطفه

رازی از آواز علف با من بود

. من اگر می‌گفتم آب

! روسریِ کوچکِ ابری بر کلاله‌ی کوه

کبود مايل به خاکستری می‌شد

. من اگر به آينه می‌گفتم اين معنی فانوس و کنايه کافی نيست

می‌رفت و برايم تمام انعکاسِ ماه را از شبِ غَرناطه می‌آورد

. می‌رفت و دقيقه‌ئی از ساعت پنج عصر

پيراهنِ لورکا را بر بام پريانِ پرده‌پوش می‌افراشت،

و بعد از غروب هر پنج‌شنبه‌ی انتظار ... می‌دانست

می‌دانست که تخيلِ استعاره و پندار پرگار پُر از

ولوله‌ی واژگان دواير و درياست

. و باز می‌آمد و آوازی برای اسبِ توما می‌خواند

توما بوی هجرتِ مصرعی در خوابِ رباعی می‌داد

توما دختری از نژادِ تنفس واژه و

قبيلهِ نقره فامِ اترک بود

سيد علي صالحي

نارگيل

2007-07-19T19:38:00.000+03:30

:يك ضرب المثل قديمي مي گه

!ميمون پير دستش رو داخل نارگيل نمي كنه
در هندوستان شكارچي ها براي شكار ميمون سوراخ كوچيكي در نارگيل ايجاد مي كنن يه موز در اون ميذارن
و زير خاك پنهانش مي كنن . ميمون دستش رو به داخل نارگيل ميبره و به موز چنگ ميندازه اما ديگه
نمي تونه دستش رو بيرون بكشه چون مشتش از دهانه خارج نميشه. فقط به خاطر اين كه حاضر نيست
ميوه رو رها كنه.اينجا ميمون درگير يه جنگ ناممكن معطل مي مونه و بالاخره شكار ميشه.
همين ماجرا دقيقا در زندگي ما هم رخ ميده.ضرورت دستيابي به چيزاي مختلف در زندگي ما رو زندانيه اون چيزا ميكنه.در حقيقت متوجه نيستيم كه از دست دادن بخشي از چيزي بهتره تا از دست دادن كل اون چيز
تو تله گرفتار ميشيم اما از چيزي كه به دست آورديم دست نمي كشيم. خودمون رو عاقل مي دونيم
اما ( از ته دل ميگيم) مي دونيم كه اين رفتار يه جور حماقته

از پائولو كوئيليو

آخيش

2007-07-19T19:28:00.000+03:30

بالاخره وبلاگ باز شد

بيا تا برايت بگويم چه اندازه تنهايي من بزرگ است

2007-07-12T06:27:00.000+03:30

Photo by: Alecu Grigore

صدا كن مرا
صداي تو خوب است
صداي تو سبزينه آن گياه عجيبي است
كه در انتهاي صميميت حزن مي‌رويد
در ابعاد اين عصر خاموش
من از طعم تصنيف در متن ادراك يك كوچه تنهاترم
بيا تا برايت بگويم چه اندازه تنهايي من بزرگ است
و تنهايي من شبيخون حجم تو را پيش‌بيني نمي‌كرد
و خاصيت عشق اين است
كسي نيست
بيا زندگي را بدزديم
آن وقت
ميان دو ديدار قسمت كنيم
بيا با هم از حالت سنگ چيزي بفهميم
بيا زودتر چيزها را ببينيم
ببين، عقربك‌هاي فواره در صفحه ساعت حوض
زمان را به گردي بدل مي‌كنند
بيا آب شو مثل يك واژه در سطر خاموشي‌ام
بيا ذوب كن در كف دست من جرم نوراني عشق را
مرا گرم كن
و يك‌بار هم در بيابان كاشان هوا ابر شد
و باران تندي گرفت
و سردم شد، آن وقت در پشت يك سنگ
اجاق شقايق مرا گرم كرد
در اين كوچه‌هايي كه تاريك هستند
من از حاصل ضرب ترديد و كبريت مي‌ترسم
من از سطح سيماني قرن مي‌ترسم
بيا تا نترسم من از شهرهايي كه خاك سياشان چراگاه جرثقيل است
مرا باز كن مثل يك در به روي هبوط گلابي در اين عصر معراج پولاد
مرا خواب كن زير يك شاخه دور از شب اصطكاك فلزات
اگر كاشف معدن صبح آمد، صدا كن مرا
و من، در طلوع گل ياسي از پشت انگشت‌هاي تو، بيدار خواهم شد
و آن وقت
حكايت كن از بمب‌هايي كه من خواب بودم، و افتاد
حكايت كن از گونه‌هايي كه من خواب بودم، و تر شد
بگو چند مرغابي از روي دريا پريدند
در آن گيروداري كه چرخ زره‌پوش از روي روياي كودك گذر داشت
قناري نخ زرد آواز خود را به پاي چه احساس آسايشي بست
بگو در بنادر چه اجناس معصومي از راه وارد شد
چه علمي به موسيقي مثبت بوي باروت پي برد
چه ادراكي از طعم مجهول نان در مذاق رسالت تراويد
و آن وقت من، مثل ايماني از تابش "استوا" گرم
تو را در سرآغاز يك باغ خواهم نشانيد

سهراب سپهری

حالا ديگر دير است

2007-06-28T18:55:00.000+03:30

حالا ديگر دير است

من نام كوچه های بسياری را از ياد برده ام

نشانی خانه های بسياری را از ياد برده ام!...

و اسامی آسان نزديكترين كسان دريا را

اراستی آيا به همين دليل ساده نيست كه ديگر هيچ نامه ای به مقصد نمی رسد

نه ری را سالها و سالها بود كه در ايستگاه راه آهن

در خواب و خلوتِ ورودی همه شهرها، كوچه ها، جاده ها، ميدان ها

چشم به راه تو از هر مسافری كه می آمد سراغ كسی را می گرفتم...

كه بوی ليموی شمال وشب حلال دريا را می داد

چقدر كوچه های خلوت بامدادی را خيسِ گريه رفتم... و

در غم غروب باز آمدم

من می دانستم تو از ميان روشن ترين رؤياهای روزگا

رتنها ترانه های ساده مرا برگزيده ای

چرا كه من هنوز هم خسته ترين برادر همين سادگانِ زمينم!

ری را هر بار كه نام تو بر دفتر گريه های من جاری شدمردمانی را ديدم

كه آهسته می آمدندهمانجا در سايه سار گريه و بابونه،

عطر تو را از باغ پروانه به خواب كودكان خود می خواندند

مردمان می فهمندمردمان ساكت و مردمان صبور می فهمند

مردمان ديری ست كه از راز واژگان ساده من

به معنایِ بعضی از آوازها رسيده اند ...رازی دارد

اين سادگی ...اين رسیدن رؤيا... معلوم است

كه بعد از نامه ها مرا آوازی از تحمل اوقات گريه آموخته اند

كجا می روی حالا؟...بيا ،

هنوز تا كشف نشانی آن كوچه... حرفِ ما بسيار و وقتِ ما اندك و

آسمان هم كه بارانی ست ،

اصلاً فرض كه مردمان هنوز درخوابند،

فرض كه هيچ نامه ای هم به مقصد نرسيد،

فرض كه بعضی از اينجا دور

حتی نان از سفره و كلمه از كتاب...

شكوفه از انار و تبسم از لبانمان گرفته اند

با رؤياهامان چه می كنند؟

love me

2007-06-24T16:04:00.000+03:30

photo:laura monaha

Love me , in the spring time, when all is green & new,
Love me , in the summer, when the sky is so blue,
Love me , in the autumn, when the leaves are turning brown,
Love me , in the winter, when the snow is falling down.

Love me when I m happy, and even when I am sad.
Love me when I m good, or when I m so bad.
Love me when I m pretty, or if my face is plain.
Love me when I m feeling good, or when I am feeling pain.

Love me always darling, in the rain or shining sun,
Love me always darling, after all is said & done,
Love me always darling, untill all our life is throush,
Love me always darling, For I ll be loving you.

Amanda,Nicole,Martinez

رابطه

2007-06-22T19:04:00.000+03:30

رابطه از يه نگاه شروع ميشه! از يه لبخند،از يه كلمه مثله سلام! از يه كارت تبريك، از يه سوال كه ميتونه روحتو زير و رو كنه

رابطه گاهي با يه سفر شروع ميشه! توي راه مي بينيش. باهاش همسفر ميشي. تو كشتي كنارش ميشيني.با هم به مرغاي درييايي غذا ميدين.تا جايي كه احساس ميگه ، دلش واسه دوباره ديدن اون همسفر تنگه

رابطه گاهي با اومدن يه آدم سرزنده و شاد، به محيط خشك يه اداره شروع ميشه. يه آدم تازه كه دنيا رو جور ديگه مي بينه. چيزايي رو به تو يادآور ميشه كه تا به حال نيده بوديش.بهش دقت نكرده بودي. يه آدمي كه با لهجه روحش حرف مي زنه.ميتونه با طنز لطيفش تو رو بخندونه

رابطه گاهي با خوندن يه شعر، شروع ميشه! وقتي شعر مي خوني ، آدما رو ميبري به اعماق جايي كه كمتر فرصت سرزدن بهش داري . يه كتاب كه نه نويسنده شو ديدي ، نه مي شناسي. نه تا به حال به زبون مادري اون ، حرف زدي. اما وقتي قصه شو مي خوني ، با تجربه هاش آشنا مي شي. يه جايي روحت با روح اون تلاقي مي كنه.حرفاش واست انگيزه ميشه

.رابطه گاهي با يه دكمه روي صفحه كي بورد، شروع ميشه. يهو مي برتت اونور دنيا، اونور شهر و ديارت

.رابطه گاهي با يه احوال پرسي تو صف نون يا تاكسي يا اتوبوس شروع ميشه

. گاهي وقتا با توجه تو شروع ميشه.توجه به اين كه چرا امروز چشماي همكارم غمگينه؟ چرا امروز حوصله نداره؟

هر كاري كه ميكني رفيق ، هر كلامي كه به زبون مياري هر قصد و تصميمي كه ميگيري ، يا به زيبايي يه رابطه تداوم مي بخشه يا عمر لحظه هاي آشنايي رو كم ميكنه

خرد و ريزهاي ارزان زندگي

2007-06-15T19:04:00.004+03:30

قبلا گفته باشم

منظورم از جهان

همين خُرد و ريزهای ارزانِ زندگی‌ست

و من

جهان را به روشنی، به رويا، به راه می‌خواهم

آدمی را به عيش، علاقه، آسوده‌گی

چه می‌شود اگر زندگی

زندگی باشد

ما آسان باشيم

آسمان، وسيع آوازها، عجيب

اصلا نگرانِ نگفتن نباشيم

برويم پُشتِ سرمان را تا هفت پُشتِ هر چه بی‌خيال ... نگاه نکنيم

خيال کنيم رفته‌ايم، خُل شده‌ايم داريم

خيره به خوابِ خودمان خوابِ خودمان را می‌بينيم

من بارها شورِ گلویِ قناری را

سيرتر از تَرَشُحِ بوسه نوشيده‌ام

می‌دانم ظهرِ تابستان است

اما به ياد می‌آورم روزگاری

در اين حدود دختری بود به اسمِ عجيب

شما "دير آمدی ری‌رایِ" مرا خوانده‌ايد؟

و ياد می‌آورم نيما رفته بود يوش

رفته بود بَلَده رفته بود کَنْدَلوس

اما فروغ نزديک است

تمامِ راه تا قهوه‌خانه‌ی چای و گليم و گفت‌وگو

بادهای شمالی با ما بودند

بنفشه با ما بود

بوسه با ما بود بَنان با ما بود

و ماه ... که لُختِ مادرزاد است هنوز

و اين تو گفتنِ تو چقدر آشناتر از اسامیِ

بعضی روزهای روشن است.

من به همين دليل از شدتِ شاعری ... گاه شبيهِ شما می‌شوم

اعتماد به آوازهایِ آسمان

. آخرين فرصتِ مسافرانِ مهتاب است

تا شما از خورده‌بُرده‌های حضرات حرف می‌زنيد

من هم می‌روم کلماتم را بياورم می‌آورم

می‌ريزمشان وسطِ سايه‌های نور

بعد باران‌ها را جدا می‌کنيم

بوسه‌ها، بنفشه‌ها را جدا می‌کنيم

جهان و آدمی، جهانِ آدمی را جدا می‌کنيم

... راز، روشنی، رويا، راه زندگی، علاقه، عيش،‌ آسوده‌گی

دنيا دارد آبیِ مايل به خوابِ خدا می‌شود

نگفتم منظورم از جهان

همين خُرد و ريزهای ارزانِ زندگی است

پَتو از رويت نَرَوَد

بادِ شمال سرد است هنوز

سيد علي صالحي

اولين و آخرين

2007-06-15T19:04:00.003+03:30

خورشيد جاودانه مي درخشد در مدار خويش

ماييم كه يا جاي پاي خود مي نهيم و غروب مي كنيم هر پسين

اين روشناي خاطر آشوب

در افق هاي تاريك دوردست نگاه ساده فريب كيست كه

همراه با زمين مرا به طلوعي دوباره مي كشاند ؟اي راز اي رمزاي

همه روزهاي عمر مرا اولين و آخرين

حسين پناهي

Having someone like you

2007-06-15T19:04:00.002+03:30

I am just beginning
To make some definite changes
in my life
Some of them will take time,
Some will cause me grief,
Some will mean risk
And a lot of growing pains,too
But whatever the case,
I know I will make it …

It s having someone like you
To see me through both
the good tims and the bad
that makes me so sure …

Gail Nishimoto

ع ش ق

2007-06-15T19:04:00.001+03:30

خبرنگاري مدام در تعقيب آلبر كامو نويسنده فرانسوي بود و از او مي خواست

كارش رو به تفصيل و با جزييات كامل توضيح بده. نويسنده رمان طاعون در
حالي كه از پاسخ دادن طفره مي رفت گفت: من فقط مي نويسم، ديگران هستند
كه با قضاوتهاشون مي گن آثار منو چي مي فهمند

اما خبرنگار قانع نشد و ساكت نموند.يه روز عصر بالاخره تونست كامو رو تو كافه تريايي تو پاريس ملاقات كنه
به كامو گفت: انتقاد سازنده باعث ميشه تا يه موضوع عميق مطرح بشه. و بعد از اون پرسيد: اگه به شما بگم
لازمه كتابي درباره جامعه بنويسيد، اون رو مي پذيريد و يا اون رو به جنگ مي طلبين و با اون مخالفت مي كنيد؟
و كامو پاسخ داد:البته كه قبول مي كنم. اين كتاب صد صفحه داره كه نود و نه صفحه اون سفيده وهيچ چيز
در اون صفحات نوشته نميشه. اما در پايان صدمين صفحه مي نويسم كه : تنها وظيفه انسان عشق ورزيدنه

پائولو كوئليو

2007-06-15T19:04:00.000+03:30

سادگی را من از نهانِ يک ستاره آموختم

پيش از طلوعِ شکوفه بود

شايد با يادِ يک بعداز ظهرِ قديمی آن قدر ترانه خواندم

تا تمامِ کبوترانِ جهان شاعر شدند

سادگی را من از خوابِ يک پرنده در سايه‌ی پرنده‌يی ديگر آموختم

باد بوی خاصِ زيارت می‌داد و

من گذشته‌ی پيش از تولدِ خويش را می‌ديدم

ملايکی شگفت مرا به آسمان می‌بُردند،

يک سلولِ سبز در حلقه‌ی تقديرش می‌گريست، و

از آنجا آدمی ... تنهايیِ عظيم را تجربه کرد. دشوار است ...

ری‌را هر چه بيشتر به رهايی بينديشی گهواره‌ی جهان

کوچک‌تر از آن می‌شود که نمی‌دانم چه ...! راهِ گريزی نيست

تنها دلواپسِ غَريزه‌ی لبخندم، سادگی را من از همين غَرايزِ عادی آموخته‌ام

سيد علي صالحي

آسمون سينه ما خيلي وقته بي ستارست

2007-05-26T14:20:00.001+03:30

زوركي نخند عزيزم مي دونم اومدي بازي

نمي خوام اين اخرين بازي زندگيم ببازي

خودتو راحت كن و فكر كن كه جبران گذشتست

از منم مي گذره اما به دلت چاله نسازي

اومدي بشكني، بشكن ،از من ساده چي مونده

قبل تو هر كي بوده تموم تاروپودم و سوزونده

تو هم از يكي ديگه سوختي مي خواي تلافي باشه

بيا اين تو ودل و باقيه احساسي كه مونده

دل ما اونقده پارست موندنش مرگ دوبارست

اسمون سينه ي ما خيلي وقته بي ستارست

هميني كه باقي مونده واسه دلخوشي تو بشكن

تيكه تيكه هامو بردن اخرينشم تو بكن

نمي خوام بگذره عمري خسته شي واسه فريبم

يقتو نمي گيره هيچكس اخه من اينجا غريبم

بزن و برو عزيزم مثل هر كس كه زدو برد

طفلي اين دل كه هميشه به گناه ديگرون مرد

نفرتت رو از غريبه سر يك غريب خراب كن

خنده ي كوتاه من رو بيا گريه كن عذاب كن

مهمم نيست كه چه جرمي يا گناهي اين سزاش

باقيه دلم يه مشت خاك همينم مي خوام نباشه

عقده هاي يك شكسته خالي كن سر دل من

ديگه متروك مونده و سرد، خاك پير ساحل من

از نگاهات خوب مي فهمم كه تو فكرت يه فريبه

بازي بسته پاشو بشكن، من غريب و تو غريبه

دل ما اونقده پارست موندنش مرگ دوبارست

اسمون سينه ي ما خيلي وقته بي ستارست

هميني كه باقي مونده واسه دلخوشي تو بشكن

تيكه تيكه هامو بردن اخرينشم تو بكن

نمي خوام بگذره عمري خسته شي واسه فريبم

يقتو نمي گيره هيچكس من كه با خودم غريبم

بزن و برو عزيزم مثل هر كس كه زدو برد

طفلي اين دل كه هميشه به گناه ديگرون مرد

رضا صادقي

حالا هزار سال تمام است

2007-05-22T09:29:00.000+03:30

حالا هزار سالِ تمام است که هر از گاه برمی‌گردم

پايين‌تر از دره‌ای دور

رو به رديفِ صنوبرانِ سوخته می‌نگرم

آنجا هميشه پيش از غروب

مَحرمانِ مخفی‌ترين ترانه‌های مگو

سايه‌سارِ ترا بر ديوارِ مُشرف به چينه‌های شکسته ديده‌اند

می‌آيی، پيراهنِ کبودِ بارانخورده‌ای را در باد

رو به رويای خورشيدِ خسته می‌گيری

دست به دامنِ روشنايی، دعا می‌کنی

درها، دريچه‌ها و ميله‌ها را می‌شمری

ميله‌ها و نامهای مردگان را می‌شمری، و

شب، تازه از اشتياقِ آن همه قرار

آن همه علاقه،‌ آن همه آدمی

می‌فهمی که ديگر هيچ خط و خبری نخواهد رسيد

تنها كلماتی برهنه در هوا

بی‌راه و بی‌رويا بر بوته‌های گُنگِ گريه فرو می‌شوند

تا سالها بعد، بر خوابِ خاطراتی تشنه

شايد که شبنم و ستاره ببارد شايد که بوسه با باران، شايد ... حالا

هزار سالِ تمام است که هر از گاه برمی‌گردی

دَمی در برابرِ درگاهِ بسته درنگ می‌کنی

همانجا انگار که آوازِ عزيزی از دريا شنيده باشی

آهسته از گورهای گمشدگان می‌پرسی

آيا کسی در اين حدود، رويای روشنايی را نديده است؟ حالا هزار سالِ تمام است

که هر از گاه برمی‌گرديم پُشتِ بوته‌های گنگِ گريه می‌نشيني

کلماتِ برهنه را پنهان و پوشيده می‌نگريم

... و باز سايه‌سارِ ديگرانی بر ديوار

سيد علي صالحي

داستان زندگي

2007-04-06T15:24:00.004+03:30

دو روز مانده به پایان جهان، تازه فهمید که هیچ زندگی نکرده است. تقویمش پر شده بود و تنها دو روز خط نخورده باقی مانده بود. پریشان شد و آشفته و عصبانی. نزد خدا رفت تا روزهای بیشتری از خدا بگیرد. داد زد و بد و بیراه گفت،خدا سکوت کرد. آسمان و زمین را به هم ریخت، خدا سکوت کرد. جیغ زد و جار و جنجال راه انداخت،خدا سکوت کرد. به پر و پای فرشته و انسان پیچید،خدا سکوت کرد. کفر گفت و سجاده دور انداخت، خدا سکوت کرد. دلش گرفت و گریست و به سجاده افتاد، خدا سکوتش را شکست و گفت :عزیزم اما یک روز دیگر هم رفت. تمام روز را به بد و بیراه و جار و جنجال از دست دادی. تنها یک روز دیگر باقیست. بیا و لااقل این یک روز را زندگی کن. لابه لای هق هقش گفت: اما با یک روز... با یک روز چه کار می توان کرد... خدا گفت:آن کس که لذت یک روز زیستن را تجربه کند ، گویی که هزارسال زیسته است و آنکه امروزش را درنمی یابد، هزار سال هم به کارش نمی آید. و آن گاه سهم یک روز زندگی را در دستانش ریخت و گفت: حالا برو و زندگی کن. او مات و مبهوت به زندگی نگاه کرد که در گودی دستانش می درخشید. اما می ترسید حرکت کند، می ترسید راه برود، می ترسید زندگی از لای انگشتانش بریزد. قدری ایستاد... بعد با خودش گفت: وقتی فردایی ندارم، نگه داشتن این زندگی چه فایده ای دارد، بگذار این یک مشت زنگی را مصرف کنم. آن وقت شروع به دویدن کرد. زندگی را به سر و رویش پاشید، زندگی را نوشید و زندگی را بویید و چنان به وجد آمد که دید می تواند تا ته دنیا بدود، می تواند بال بزند، می تواند پا روی خورشید بگذارد.می تواند... او در آن یک روز آسمان خراشی بنا نکرد، زمینی را مالک نشد، مقامی را به دست نیاورد اما... اما در همان یک روز دست بر پوست درخت کشید. روی چمن خوابید. کفش دوزکی را تماشا کرد. سرش را بالا گرفت و ابرها را دید و به آنهایی که نمی شناختندش سلام کرد و برای آنها که دوستش نداشتند از ته دل دعا کرد. او در همان یک روز آشتی کرد و خندید و سبک شد، لذت برد و سرشار شد و بخشید، عاشق شد و عبور کرد و تمام شد. او همان یک روز زندگی کرد اما فرشته ها در تقویم خدا نوشتند، امروز او در گذشت، کسی که هزار سال زیسته بود

چند عكس زيبا از عكسهايي كه من و خواهرم گرفتيم

2007-04-06T15:24:00.002+03:30

اين امير ارسلان كوچولو برادرزادمه كه الان 8 ماهشه.

سبزه ساله 86
تهران
تهران

تهران
ساحل جنوب
شهر ري ،حياط شاه عبدالعظيم
شاه عبدالعظيم
دركه

دركه

گنو منطقه اي در جنوب
گنو
مزرعه گوجه فرنگي حوالي كهورستان ،جنوب ايران
باغ نارنج ، رودان ، جنوب

امامزاده سيد مظفر ، بندرعباس

شنيدين ميگن گاو صندوق، حالا اينم يه صندوق فلزي به شكل گاو، درش وسط شكمشه ،اينجا عمارت سعدآباد
هفت سين 86 عمارت سعد آباد
سعدآباد
خانه طباطباييها ،كاشان
باغ فين كاشان

بهار

2007-04-06T15:24:00.001+03:30

2007-04-06T15:24:00.000+03:30

ديگر سراغت را از نارنجِ رها شده در پياله‌ی آب نخواهم گرفت

ديگر سراغت را از ماه، ماهِ درشت و گلگون نخواهم گرفت

ديگر سراغت را از گلدانِ شکسته بر ايوانِ آذرماه نخواهم گرفت

ديگر نه خوابِ گريه تا سحر، نه ترسِ گمشدن از نشانیِ ماه،

!... ديگر نه بُن‌بستِ باد و نه بلندای ديوارِ بی‌سوال

... من، همين منِ ساده

باور کن برای يکبار برخاستن هزار‌هزار بار فروافتاده‌ام

2007-03-20T17:05:00.000+03:30

یا مقلب القلوب والابصاریا مدبر الیل و النهاریا محول الحول والاحوالحوّل حالنا الی احسن الحال

عطر نرگس،رقص باد
نغمه شوق پرستوهاي شاد؛
خلوت گرم كبوترهاي مست؛
نرم نرمك مي رسد اينك بهار
....خوش به حال روزگار

سال نو مبارك

عيدتون مبارك

2007-03-18T08:58:00.000+03:30

اين كارت پستال قشنگ رو يكي از دوستاي عزيز فرستاده

منم ميزارمش اينجا

با آرزوي سالي خوش

2007-03-13T11:23:00.000+03:30

... امروز

،واژه ها و سرآغازها

،اميدها و ترانه ها

،و آرزوهاي آينده اي را تقسيم مي كنيم

،كه بناي آن ها ديروز و امروز

.نهاده شده است

... فردا

،آبرنگها و رنگين كمانها

،نقش ها و چشم اندازهاي لطيف

،فرشينه اي از احساسات خواهد بود

بافته از تار و پود يادمان ها

.بافته از رشته هاي روياها

2007-03-05T09:14:00.000+03:30

!ديدی

! ديدی شبی در حرف و حديث مبهم بی‌فردا گُمَت کردم

ديدی در آن دقايقِ دير باورِ پُر گريه گُمَت کردم

ديدی آب آمد و از سَرِ دريا گذشت و تو نيامدی

آخرين روزِ خسته، همان خداحافظِ آخرين، يادت هست!؟

سکه‌ی کوچکی در کف پياله با آب گفتگو می‌کرد،

پسين جمعه‌ی مردمانِ بی‌فردا بود، و بعد، صحبتِ سايه بود،

سايه و لبخندِ اين و آن.

تمامِ اهالیِ اطراف ما مشغول فالِ سکه و سهمِ پياله‌ی خود بودند،

که تو ناگهان چيزی گفتی گفتی انگار همان بهتر که رازِ ما در پچپچِ محرمانه‌ی روزگار ... ناپيدا

گفتی انگار حرفِ ما بسيار و وقت ما اندک و آسمان هم بارانی‌ست

راستی هيچ می‌دانی من در غيبت پُر سوالِ تو چقدر ترانه سرودم

چقدر ستاره نشاندم چقدر نامه نوشتم که حتی يکی خط ساده هم به مقصد نرسيد؟

رسيد، اما وقتی که ديگر هيچ کسی در خاموشیِ خانه خوابِ بازآمدنِ مسافرِ خويش را نمی‌ديد

در غيبت پُر سوالِ تو آشنايان آن همه روزگارِ يگانه حتی هرگز روشنايیِ خاطرات تُرا بياد نياوردند

. در غيبت پُر سوال تو آن انار خجسته بر بالِ حوضِ ما خشکيد

. در غيبت پُر سوال تو عقربه‌های شَنگِ بی‌بازگشتِ هيچ ساعتی به ساعت شش و هفتِ پسينِ پنج‌شنبه نرسيد

. حالا که آمدی، آمدی ری‌را! پس اين همه حرفِ نامنتظر از رفتنِ بی‌مجال چرا

راستی اين همان پيراهنِ بنفش پُر از پروانه‌ی آن سالها نيست؟

مگر همين نشانی تو از راهِ دور دريا نبود،

پس چطور در ازدحام دلهره، ناگهان گُمت کردم

پس چطور در حرف و حديثِ مبهمِ بی‌فردا گُمت کردم؟

مگر ما کجای اين باديه‌ی بی‌نشان به دنيا آمده‌ايم ری‌را

ما هم زير همين آسمانِ صبور مردمان را دوست می‌داريم

حالا بيا به بهانه‌ای تمام شبِ مغموم گريه را از آوازِ نور و تبسمِ ستاره روشن کنيم

من به تو از خواب‌های آينه اطمينان داده‌ام ری‌را

سرانجام يکی از همين روزها

تمام قاصدک‌های خيسِ پژمرده از خوابِ خارزار به جانب بی‌بندِ آفتاب و آسمان بر می‌گردند

سيد علي صالحي

2007-03-05T09:05:00.000+03:30

اين صبح، اين نسيم، اين سفره‌ی مُهيا شده‌ی سبز، اين من و اين تو، همه شاهدند که چگونه دست و دل به هم گره خوردند ... يکی شدند و يگانه. تو از آن سو آمدی و او از سوی ما آمد، آمدی و آمديم. اول فقط يک دلْ‌دل بود. يک هوای نشستن و گفتن. يک بوی دلتنگ و سرشار از خواستن. يک هنوز باهمِ ساده. رفتيم و نشستيم، خوانديم و گريستيم. بعد يکصدا شديم. هم‌آواز و هم‌بُغض و هم‌گريه، همنَفس برای باز تا هميشه با هم بودن. برای يک قدم‌زدن رفيقانه، برای يک سلام نگفته، برای يک خلوتِ دل‌ْ‌خاص، برای يک دلِ سير گريه کردن ... برای همسفر هميشه‌ی عشق ... باران! باری ای عشق، اکنون و اينجا، هوای هميشه‌ات را نمی‌خواهم ... نشانی خانه‌ات کجاست؟!

2007-03-03T16:13:00.000+03:30

دستهايم را در باغچه مي كارم

2007-02-26T10:20:00.000+03:30

در اتاقي كه به اندازه يك تنهايي ست

دل من

كه به اندازه يك عشق ست

به بهانه ساده ي خوشبختي خود مي نگرد

به زوال زيباي گل ها در گلدان

به نهالي كه تو در باغچه ي خانه مان كاشته اي

و به آواز قناري ها

كه به اندازه ي يك پنجره مي خوانند

... آه

سهم من اينست

سهم من ،

آسمانيست كه آويختن پرده اي آن را از من مي گيرد

سهم من گردش حزن آلودي در باغ خاطره هاست

و در اندوه صدايي جان دادن كه به من مي گويد

دستهايت را دوست مي دارم

دستهايم را در باغچه مي كارم

سبز خواهم شد ،مي دانم، مي دانم، مي دانم

و پرستوها در گودي انگشتان جوهريم

تخم خواهند گذاشت

گوشواري به دو گوشم مي اويزم

از دو گيلاس سرخ همزاد

و به ناخنهايم برگ گل كوكب مي چسبانم

كوچه اي هست كه در آنجا

پسراني كه به من عاشق بودند، هنوز

با همان موهاي در هم و گردن هاي باريك و

پاهاي لاغر

به تبسم هاي معصوم دختركي مي انديشند كه

يكشب او را

باد با خود برد

و بدينسانست

كه كسي مي ميرد

و كسي مي ماند

هيچ صيادي در جوي حقيري كه به گودالي

مي ريزد

مرواريدي صيد نخواهد كرد

من پري كوچك غمگيني را

مي شناسم كه در اقيانوسي مسكن دارد

و دلش را در يك ني لبك چوبي

مي نوازد آرام، آرام

پري كوچك غمگيني

كه شب از يك بوسه مي ميرد

و سحرگاه از يك بو سه به دنيا خواهد آمد

فروغ فرخزاد

14 Feb

2007-02-14T12:01:00.000+03:30

Amor! , only In a dream

I ever thought you d fine me

Amor!, fell into a kiss

And left the word behind me

2007-02-10T11:04:00.000+03:30

بار خدايا! باشد كه خانه اي نداشته باشم

باشد كه لباس فاخري نداشته باشم، باشد كه

دست و پايي نداشته باشم، اما نباشد ، هرگز نباشد

.كه در قلبم عشق نباشد

2007-02-05T17:31:00.000+03:30

You say I love the flowers

but you pick then

You say I love the birds

but kill and hunt then

You say I love the raining

but when the weather is raining you close the windows

I am afraid for you, when you say

"I love you"

باد آمد و همه‌ی روياها را با خود برد

2007-02-02T10:49:00.000+03:30

می‌روم کتابی بخوانم، هر چه که باشد

می‌روم از ميان همه‌ی نامها چيزی، چراغی، چيزی شبيه چراغی بيابم

هی می‌رسم کنار ستاره و باز مقصدم جای ديگری‌ست

بايد به گونه‌ئی از کف هفت دريا و دايره بگذرم

که جای پای مرا توفان و پرگار نبينند،

زور که نيست، نمی‌خواهم اين صفوفِ ساکت و مغموم

حروفِ ساده‌ی مرا دريابند،

آينه لو می‌رود،‌ ستاره لو می‌رود، نرگس و هوای ساعتِ سه،

سرودِ مخفی ماه لو می‌رود.

هی می‌رسم کنار دانستگی اما باز ندانسته عاشقم

می‌روم کتابی برای گريز از گمان گريه بخوانم،

می‌روم از ميان تمام روياها رازی، آوازی، رازی شبيه آوازی بياورم

هی می‌رسم کنارِ خويش و باز سايه‌سارِ صدای تو جای ديگری‌ست

زور که نيست، کوتاه بيا دلِ نامسلمانِ منِ خراب

پنهانگريز قيد و قاعده را اختياری از آبروی آينه نيست،

ترا نيز به انعقاد هر آریِ بی‌دليل عادت نداده‌اند

.........

مثل دويدن دو نقطه در پی هم، مثل دويدن دو نقطه بر حول دريا و دايره،

هولم نکن ای همين هوایِ بی‌کسی در ميان جمع

رسم ازل از آواز حضرتِ من به رويت رسيده است

وقتی ميان پسين و هوای بارانی فرقی نمی‌نهی

من از ارتباط علف با خواب آينه چه بگويم؟

نمی‌شناسی، نه مرا، نه رويا را

اما من اگر بميرم حتی مضمون محرمانه آن راز را به گور خواهم برد،

و از اين سپس نيز با هيچ کسی

از ابهام آينه در انعکاس خاموشی سخن نخواهم گفت

من راوی حروفی ساده از معابر بارانم

از من سوال بی‌جا چه می‌کنی!؟

جرم هر اشاره، ولو به خواب تبسم،

حتما که اثبات واژه در ماضی مطلق نيست،

ما همه از بعيد بوسه به رويای دريا رسيده‌ايم

بگذريم، بايد به تو بينديشم،

وقت ملايم يادها شبيه آرامش آينه در غيبت ديوار است

حالا هيچ! حالا گو فرق ميان پسين و هوای بارانی هم هيچ

وقتی که من ترا دوست می‌دارم

نه چراغی به خانه بياور نه چتری

که از کوچه ناشناسی بگذری،

سايه به سايه هر سنگی از اضطراب تو می‌فهمد که کار از کار گذشته است

حالا هيچ

حالا تنها به تو می‌انديشم

شايد تولد يک ستاره از خوابِ معجزه

مفهوم جفتِ جهان را برای تجردِ اين خسوف ... روشن کرد،

مثل دويدن دو نقطه در حولِ دريا و دايره

...............

اما نيستی تا اضطراب جهان را کنار تو در ترانه‌ئی کوچک خلاصه کنم

اما نيستی تا شبِ تشويش هر شبِ خويش را

در اشتعال گريه‌ها و گورها روشن کنم

اما نيستی تا در دهان داس برويم و در پريشانی شعله پرپر شوم

( اما نيستی ... (خدايا اين بغض بی‌قرار که فرصت نمی‌دهد

...................

صادقانه اقرار کنم وقتی که جهان زاده شد،

به حضرت هر معنا گريستن غَرَض نبود و غريزه بود

(يادم نرود، يعنی اضافه کنم

که تو نيز هم بی‌حجاب کنار حوصله‌ی من آرميده بودی، ‌شادمانی بی‌سبب

..................

گاه در بستر خويش، پهلو به پهلوی گريه که می‌غلتم،

با من از رفتن، از احتمال از نيامدن،

از او، از ستاره و سوسو سخن می‌گوئی

شانه به شانه‌ی من با من از دقيقه‌ی زادن،

از هوا، از هوش، از هی بخندِ هفت‌سالگی سخن می‌گوئی

خدايا چقدر مهربانی کنار دستمان پَرپَر می‌زد

و آينه نبود تا تبسم خويش را تماشا کنيم

2007-01-29T19:50:00.000+03:30

2007-01-23T10:48:00.000+03:30

نَقلِ به مضمون است، من نمی‌دانم

:دختری که از راهِ گُلِ سرخ آمده بود، می‌گفت

- فالی بگيريد، هر چه حضرتِ حافظ گفت، همان اتفاق ... پيش خواهد آمد

ما هم رفتيم و سَرِ کتاب گشوديم،

همين طوری هر ترانه که قسمت است:

"ديدم به خوابِ خوش که به دستم پياله بود،

!" تعبير رفت وُ کار به دولت حواله بود

سيد علي صالحي

2007-01-22T10:03:00.000+03:30

سادگی را

من از نهانِ يک ستاره آموختم

پيش از طلوعِ شکوفه بود شايد

با يادِ يک بعداز ظهرِ قديمی

آن قدر ترانه خواندم تا تمامِ کبوترانِ جهان شاعر شدند

سادگی را

من از خوابِ يک پرنده در سايه‌ی پرنده‌يی ديگر آموختم

باد بوی خاصِ زيارت می‌داد

و من گذشته‌ی پيش از تولدِ خويش را می‌ديدم

ملايکی شگفت مرا به آسمان می‌بُردند،

يک سلولِ سبز در حلقه‌ی تقديرش می‌گريست،

و از آنجا آدمی ... تنهايیِ عظيم را تجربه کرد.

...دشوار است ... ری‌را هر چه بيشتر به رهايی بينديشی

گهواره‌ی جهان کوچک‌تر از آن می‌شود که نمی‌دانم چه

راهِ گريزی نيست تنها دلواپسِ غَريزه‌ی لبخندم،

سادگی را

من از همين غَرايزِ عادی آموخته‌ام

سيدعلي صالحي

2007-01-22T09:41:00.000+03:30

بلکه دعای دلِ شکسته‌ی همين چند چراغِ نااميد

آوازی تازه از ترانه‌های تو باز آورد

ورنه با هق‌هقِ بسيارِ اين بی‌امان

هيچ ستاره‌ای از سفرهای دورِ دريا

به آسمان برنمی‌گردد

دارم خودم را تکرار می‌کنم،

اصلا بيا معامله را تمام کن

چقدر بايد ببوسمت

تا کتابِ اين همه گريه بسته شود؟

تا هق‌هقِ اين همه آدمی ... تمام!؟،